Πόσο πολύ σ΄αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις...

Γιατί μωρέ Πέτρο; 

Η Δήμητρα και ο Πέτρος συναντήθηκαν για πρώτη φορά στην πρώτη τάξη του ιδιωτικού γυμνασίου εκεί γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 60. 

Και οι δύο ήταν καλοί μαθητές και σύντομα διακρίθηκαν στην τάξη για την επιμέλειά τους. Τους ξεχώρισαν και οι καθηγητές τους και σύντομα σε αυτήν ανέθεσαν το απουσιολόγιο και αυτόν τον όρισαν ως επιμελητή, αξιοζήλευτες θέσεις τότε. 

Οι αυξημένες υποχρεώσεις της τάξης σύντομα τους έφεραν κοντά. Έγιναν φίλοι. Αυτή καλή στα φιλολογικά και αυτός στα μαθηματικά, σύντομα ανέπτυξαν και μια ιδιαίτερη σχέση βοηθώντας ο ένας τον άλλον στις ασκήσεις. 

Στα διαλείμματα οι υποχρεώσεις τους στην αίθουσα τους έδιναν το ελεύθερο να παραμένουν μόνοι τους στην τάξη, ετοιμάζοντας τα μαθήματα της επόμενης ώρας. Κάπως έτσι πέρασαν τα τρία πρώτα χρόνια του γυμνασίου. Τότε δεν υπήρχε το λύκειο και το πέρασμα στην Δ΄ τάξη τους βρήκε με ακόμη δυνατότερη φιλία. 

Όπως ήταν φυσικό μπαίνοντας στην εφηβεία, κάτι άλλαζε στα αισθήματά τους. Όμορφοι και οι δύο με φυσιολογική ανάπτυξη σύντομα αντιλήφθηκαν, ότι κάτι πιο δυνατό τους ένωνε. 

Τα αγγίγματα κρατούσαν λίγο περισσότερο και αυτό έφερνε σε αμηχανία τις άγουρες ψυχές τους. Στην επόμενη τάξη είχαν πια όλα τα χαρακτηριστικά των νέων ανθρώπων. Όμως κάτι τους μπέρδευε. 

Χωρίς να το καταλάβουν μπήκαν σε έναν αδιέξοδο ανταγωνισμό για το ποιος είναι καλύτερος ή εξυπνότερος. 

Τα αισθήματα δυνάμωναν, όμως αυτό τους αναστάτωνε, τους δημιουργούσε μιαν ανασφάλεια, που πολλές φορές κατέληγε σε παράλογους θυμούς, σε εκρήξεις ευαισθησίας, σε αναίτιους καυγάδες, σε άδικα παράπονα. 

Το ερωτικό παιχνίδι τους πήρε λάθος δρόμο. 

Πέθαινε ό ένας για τον άλλον, αλλά δεν εύρισκαν το σωστό τρόπο να το εκδηλώσουν. 

Μπροστά στους συμμαθητές προσπαθούσαν να δείξουν ότι δεν υπάρχει τίποτε παραπάνω από μια συμμαθητική σχέση και αυτό χειροτέρευε τα πράγματα. 

 Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησαν και τα φροντιστήρια για τις εισαγωγικές εξετάσεις. 

Παρά το ότι η Δήμητρα δεν ήταν καλή στα μαθηματικά μην μπορώντας να αποχωριστεί τον Πέτρο δήλωσε υποψήφια για το θετικό κύκλο (τότε στις εισαγωγικές υπήρχαν μόνο δύο κατευθύνσεις). 

Χρειάζονταν λεωφορείο από τον συνοικισμό που έμεναν, για το φροντιστήριό τους που ήταν κοντά στο Πανεπιστήμιο. 

Συναντιόντουσαν στη στάση της και μαζί έκαναν ολόκληρη τη διαδρομή. 

Και τη νύχτα μαζί επέστρεφαν. 

Την άφηνε πάντα στην πόρτα του σπιτιού της και αυτός συνέχιζε με τα πόδια στο σπίτι του, που ήταν δύο στάσεις μακρύτερα. 

Συχνά ο πατέρας της Δήμητρας τους περίμενε με το αυτοκίνητό του και τους επέστρεφε στο σπίτι. 

Έτσι άρχισε και μια εξοικείωση που κατέληξε σε ανταλλαγές επισκέψεων στις ονομαστικές γιορτές μεταξύ των δύο οικογενειών τους. 

 Όλα πήγαιναν καλά εκτός από τους ίδιους. 

Η Δήμητρα αντιλήφθηκε ότι η επιλογή της στον θετικό κύκλο ήταν πέρα από τις δυνατότητές της και ότι υστερούσε σημαντικά από το φίλο της. 

Παρά το ότι ο Πέτρος έδειχνε να μην πρόσεχε τη διαφορά απόδοσής τους και την βοηθούσε όσο μπορούσε, η Δήμητρα έγινε ακόμη πιο νευρική, απότομη και άδικη. 

Δεν συγχωρούσε τον εαυτό της για την επιλογή και κυρίως δεν συγχωρούσε τον Πέτρο που δεν έκανε αυτός την επιλογή του για τον κλασσικό κύκλο, όπου αυτή θα είχε το πάνω χέρι.

 Η τελευταία τάξη τους βρήκε ακόμη πιο ερωτευμένους. 

Ο Πέτρος ξαγρυπνούσε για να βρει τρόπο να της εξομολογηθεί τα αισθήματά του. Ετοίμαζε λογίδρια, όταν όμως την έβλεπε ξέχναγε τα λόγια. Αυτό τον θύμωνε με τον εαυτό του και του έβγαινε ως νεύρα για οτιδήποτε. 

Η Δήμητρα από την άλλη περίμενε από μέρα σε μέρα την εκδήλωση του έρωτα του φίλου της, που όσο αυτός όμως αργούσε, τόσο την έκαναν και αυτή νευρική. 

Γενικά τα νεύρα και ο θυμός περίσσευε σε μια σχέση που θα μπορούσε να ήταν ένα ποίημα αγάπης. 

 Οι εξετάσεις ήλθαν και όπως ήταν αναμενόμενο ο Πέτρος μπήκε στο Πολυτεχνείο και η Δήμητρα δεν τα κατάφερε. 

Εκεί η κατάσταση άρχιζε να αλλάζει. 

Ως πρωτοετής το αγόρι δεν έχανε μάθημα. 

Έτρωγε στη Φοιτητική Λέσχη και έμενε μέχρι το απόγευμα για τα εργαστήρια. 

Το βράδυ πήγαινε για καφέ με τους νέους του φίλους και γύριζε αργά στο σπίτι για να φύγει την άλλη μέρα πάλι νωρίς - νωρίς. 

Η γειτονιά τον έχασε, το ίδιο και η Δήμητρα η οποία αποφάσισε να ψάξει για δουλειά, για να βοηθήσει και στα οικονομικά της οικογένειας.

Τα επόμενα χρόνια η σχέση συνεχίσθηκε σε πιο ήρεμα νερά. 

Την νοιαζότανε ο Πέτρος τη Δήμητρα και την αγαπούσε με τον ίδιο τρόπο. 

Μερικές φορές την πήρε για καφέ με τους συμφοιτητές, αλλά γρήγορα η κοπέλα το σταμάτησε γιατί καταλάβαινε ότι δεν χωρούσε σε μια παρέα ανόητων κουλτουριάρηδων φοιτητών. 

Πιο καλά ένιωθε όταν πήγαιναν μόνοι να δουν κάποια ταινία. 

Εκεί στα θερινά τα σινεμά, κάτω από τα αστέρια τον ένιωθε περισσότερο κοντά της.

 Θεέ μου πόσο ήθελε να τον αγκαλιάσει και να του πει πόσο πολύ τον αγαπά και πόσο άδεια είναι η ζωή της χωρίς αυτόν. 

Ποτέ δεν το τόλμησε βλέποντάς τον να παρακολουθεί την ταινία με ενδιαφέρον σαν αυτή να μην υπήρχε. 

Από την άλλη το ίδιο ήθελε και ο Πέτρος που ξεκινούσε να απλώσει το χέρι του να την χαϊδέψει να της πει πόσο την αγαπά και πόσο άδεια είναι η ζωή του χωρίς αυτήν. 

Ποτέ δεν το τόλμησε βλέποντάς την να παρακολουθεί την ταινία με ενδιαφέρον σαν αυτός να μην υπήρχε. 

Δύο γραμμές τραίνου οι ζωές τους που κινούνται παράλληλα, να θέλουν να συγκλίνουν να αγγίξουν η μία την άλλη, όμως ποτέ δεν υπήρξε αυτή η μικρή τυχαία εκτροπή, που θα άλλαζε το μέλλον τους.

 Λίγο πριν από το πτυχίο ο Πέτρος γνώρισε την Αγνή. 

Φοιτήτρια και αυτή είχε πολλές ομοιότητες με τη Δήμητρα, αλλά ήταν πιο ρεαλιστική. 

Είχε έναν δυναμικό εξουσιαστικό χαρακτήρα που τον παράσερνε σε γρήγορες αποφάσεις και σύντομα επισκίασε τη Δήμητρα. 

 Αρραβωνιάστηκαν πριν φύγει για το στρατό. 

Η Δήμητρα θυμωμένη και πληγωμένη σύντομα δημιούργησε σχέση με τον Τάσο, ένα γειτονόπουλο που πάντα της έδειχνε τον έρωτά του, χωρίς όμως μέχρι τότε να έχει μια ανταπόκριση. 

 Η Δήμητρα παντρεύτηκε πρώτη, όσο ο Πέτρος ήταν στο στρατό. 

Με τα γεγονότα της Κύπρου, οι άδειες ήταν δύσκολες και έτσι δεν παρευρέθηκε στο γάμο της φίλης του. Εκείνη πήγε όμως στον δικό του γάμο, κρατώντας με περηφάνια το μπράτσο του άνδρα της, όταν πέρασε να χαιρετίσει τους νεόνυμφους. 

Κοιτάχτηκαν για μια μόνο στιγμή. 

Μια στιγμή για όλους, όμως για τους δύο μια ολόκληρη ζωή.

Τα μαθήματα, τα πειράγματα, οι θυμοί, οι αγάπες, τα όνειρα, ο ανείπωτος έρωτας, τους διαπέρασαν καθώς του έσφιγγε το χέρι και του ευχότανε κάθε ευτυχία.

 Ήταν η τελευταία φορά που συναντήθηκαν. Η εταιρία του άνδρα της τον έστειλε στη Ρόδο και αυτή φυσικά τον ακολούθησε με τα δύο τους παιδιά. Θα μπορούσε η ιστορία να τελειώσει εδώ, όμως η ζωή είναι αυτή που καθορίζει το τέλος. Μετά από χρόνια η Δήμητρα και ο Πέτρος συναντήθηκαν τυχαία στο δρόμο. Δυσκολεύθηκαν να αναγνωρίσει ο ένας τον άλλο, με τα άσπρα μαλλιά και τις ρυτίδες στο πρόσωπο. 

Την αναγνώριση την έκαναν περισσότερο οι καρδιές τους που χτύπησαν συναγερμό, παρά τα γερασμένα τους μάτια. Κοιτάχτηκαν με αμηχανία και μετά αγκαλιάστηκαν. Πάνω από μισός αιώνας έπρεπε να περάσει για να κάνουν αυτό, που δεν κατάφεραν στα νιάτα τους. 

Η τρυφερότητα που ο χρόνος δεν μπόρεσε να σβήσει, η φλόγα που έμεινε αναμμένη, η πρώτη αληθινή αγάπη που επέζησε, παρέμειναν αναλλοίωτα, μαζί με το μονάκριβο μυστικό στις καρδιές τους. 

Κάθισαν σε ένα καφέ και μίλησαν για τη ζωή τους, τους συντρόφους τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους. Δεν είπαν τίποτε για τους εαυτούς τους. 

Σαν η κοινή τους ζωή να μην υπήρξε. 

Σαν να μην ξαγρύπνησε ο ένας για τον άλλον. 

Σαν να μην έκλαψε ο ένας για τον άλλον. 

Σαν να μην τους πλήγωσαν οι χωριστοί δρόμοι που πήραν. 

Φοβήθηκαν τις ανείπωτες αλήθειες, προτίμησαν και πάλι τη σιωπή, αυτή που τους καθόρισε ολόκληρη τη ζωή τους. 

Η ώρα πέρασε γρήγορα. 

Έπρεπε να πάνε στα σπίτια τους πριν ανησυχήσουν οι δικοί τους για την αργοπορία τους. Γέροι άνθρωποι είναι. 

Καθώς σηκωνόταν ο Πέτρος, τα πόδια του λύγισαν. 

Η συγκίνηση που τόση ώρα με επιμέλεια έκρυβε, ξετρύπωσε από τα σωθικά του και σκοτείνιασαν το γύρω του. 

Η Δήμητρα σαν να το περίμενε τον άρπαξε αμέσως, τον αγκάλιασε και τον κράτησε όρθιο. Έμειναν αγκαλιασμένοι μέχρι να συνέλθει. Τα πρόσωπά τους πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στη ζωή τους. 

Τα χείλη τους σχεδόν άγγιζαν το ένα μετά το άλλο. «Γιατί μωρέ Πέτρο έπρεπε να γίνει έτσι; Γιατί μωρέ;» ψιθύρισε η Δήμητρα πριν ξεσφίξει τα χέρια της. 

Την είδε να φεύγει, να πάει στον άνδρα της. Ούτε τηλέφωνα αντάλλαξαν. Πήρε την αντίθετη κατεύθυνση. 

Έπρεπε και αυτός να πάει στη γυναίκα του. Εδώ βάζω εγώ το τέλος της ιστορίας. Δεν ξέρω αν συμφωνεί και η ζωή.!!!! 

 Δεν μπορώ να αντισταθώ να γράψω τους στίχους της Κατίνας Παΐζη που τραγούδησε ο Θηβαίος και αφορά σε όλους τους Πέτρους και Δήμητρες και όλους τους ανεκπλήρωτους έρωτες αυτής της ζωής. 

 

Πόσο πολύ σ΄αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις

απ' τη ζωή μου πέρασες κι αλάργεψες κι εχάθης 

καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά 

κι αν δεν προσμένεις να με δεις, κι εγώ πως θα ξανάρθεις, 

εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή

 αιώνια θα το τραγουδώ, κι εσύ δε θα το μάθεις, 

 πως οι στιγμές που μου 'δωσες αξίζουν μια ζωή.

 

Από τη σελίδα του κ.Παύλου Κωνσταντινίδη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΠΑΝΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΤΗΣ Π.Ε. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΤΗΣ Π.Ε. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΦΑΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ: 

«Προωθούμε μαζί έργα και δράσεις για την ανάπτυξη της Ευρυτανίας» 

 Ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός και ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. ΕυρυτανίαςΆρης Τασιόςείχαν τηνΠαρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2024, συνάντηση εργασίας με τον Δήμαρχο Καρπενησίου Χρήστο Κακαβά και τον Δήμαρχο Αγράφων Αλέξη Καρδαμπίκη. 

 Αντίστοιχες συναντήσεις έγιναν και στις άλλες Περιφερειακές Ενότητες για την ενημέρωση κυρίως όσων ανέλαβαν καθήκοντα με το νέο έτος, αλλά και για τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει σε ότι αφορά: 

 Έργα που είναι επιλέξιμα προς ένταξη στο νέο ΕΣΠΑ. 

Χρηματοδοτικά εργαλεία, που είναι στη διάθεσή τους, όπως το «Leader» και άλλα προγράμματα. 

Τον Αναπτυξιακό Οργανισμό «ΣΚΑΠΑΝΗ ΑΕ» της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος είναι σε θέση πλέον να υποστηρίξει πλήρως τους Δήμους για την ωρίμανση έργων. Συζητήθηκαν επίσης, οι προτεραιότητες σε έργα και δράσεις για την Π.Ε. Ευρυτανίας, όπως έχουν αποτυπωθεί στο Τεχνικό Πρόγραμμα 2024 και το Περιφερειακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. 

 Μετά την συνάντηση, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός δήλωσε:

«Ολοκληρώσαμεστην Π.Ε. Ευρυτανίας τον κύκλο των συναντήσεων με όλους τους Δημάρχους της Στερεάς Ελλάδας. Είναι οι βασικοί μας σύμμαχοι στον αγώνα για την ανάπτυξη του τόπου μας και για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των συμπολιτών μας. »

Ενημερώσαμε τους φίλους Δημάρχους Καρπενησίου και Αγράφωνγια τα χρηματοδοτικά εργαλεία,που είναι στη διάθεσή τους, όπως και για τη «ΣΚΑΠΑΝΗ», που μπορεί να τους υποστηρίξει στην ωρίμανση έργων. Επίσης, μιλήσαμε για τις ιδιαιτερότητες της Ευρυτανίας, για τα έργα και τις δράσεις που πρέπει να προωθήσουμε μαζί, για να κάνουμε τον τόπο μας καλύτερο!» 

 Ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Ευρυτανίας Άρης Τασιός τόνισε:«Με την ίδια όρεξη και με πολύ περισσότερη εμπειρία και στοχοπροσήλωση συνεχίζουμε το έργο μας στην Ευρυτανία. Στην προσπάθεια μας αύτη, οι Δήμοι μας, είναι συνοδοιπόροι και πολύτιμοι σύμμαχοι. Στην σημερινή πρώτη προγραμματική κουβέντα με τον Περιφερειάρχη μας και τους Δημάρχους είχαμε την ευκαιρία να θέσουμε τις βασικές μας προτεραιότητες. 

Από κοινού οικοδομούμετηνΕυρυτανία του αύριο».

 

Το ξακουστό Κυπαρίσσι του Πατρο-Κοσμά στην Πρασιά Αγράφων μέσα από στίχους

Πάνω απο 25 χρόνια πέρασαν που ο αείμνηστος ιερέας Σπυρίδων Γεωργαλής απ'τα Λεπιανά είχε γράψει ένα εξαιρετικό ποίημα για το ιστορικό "Κυπαρίσσι της Πρασιάς" ,στα ορεινά Άγραφα, όπου και άνηκε στην ποιητική του συλλογή «Πνευματικός Θησαυρός». 

 Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για τέτοιους σπουδαίους ανθρώπους που προσπαθούσαν με ιδία μέσα την ανάδειξη των ιστορικών μνημείων και της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας,είναι να προβάλλουμε τα συγγράμματά τους. 

 Διαβάστε παρακάτω το ποίημα που είχε γράψει ο αείμνηστος ιερέας Σπυρίδων Γεωργαλής που παρόλο που δεν είναι πια στη ζωή, τα συγγράμματά του όμως θα μας συντροφεύουν αιωνίως 

 - Έχω δυο λόγια να σας πω, δύο να σας μιλήσω 

γιατί πολύ σας αγαπώ, διαθήκη θα τ' αφήσω . 

 - Σ' ένα χωριό που φαίνεται το Μαύρο κυπαρίσσι 

σε πράσινη πλαγιά, δίπλα σε μία βρύση. 

 - Καμάρι είναι της Πρασιάς, τη λεν και Ζελενίτσα 

όπου φυλάγουν πρόβατα, οι βλάχοι με την γκλίτσα 

 - Ξένοι διαβάτες που περνούν, τους πιάνει η τρομάρα 

τα αγριοβούνια τα ψηλά τα βλέπουν σαν κατάρα . 

 - Ο Πάτερ Κοσμάς τα ευλόγησε μ' αυτό το κυπαρίσσι, 

ορόσημο το έβαλε τους Τούρκους να ξορκίσει.

-- Τα λόγια που του χάρισε, στα φύλλα είναι πλεγμένα 

σωστή η προφητεία του και είναι δοξασμένα. 

 - Αν ξεραθεί απ' την κορφή αυτό το κυπαρίσσι 

τότε ο Τούρκος θα χαθεί και γρήγορα θα σβήσει. 

 - Αν ξεραθεί απ' τηρίζα του, εμένα να θυμάστε 

οι Τούρκοι δε θα φύγουνε και σκλαβωμένοι θα' στε.

 

 - Ευθύς τα λόγια πιάστηκαν, ψηλά στο κυπαρίσσι 

η λυγερή του η κορφή δε θέλει για να ανθήσει. 

 - Ξεράθηκαν οι κλώνοι του, από την κορφή στη μέση 

τα λόγια του Πάτερ Κοσμά, τα έβαλε σε θέση.

- Τη λευτεριά στους Έλληνες την έκαμε χαΐρι 

τα καρυοφύλλια ανάψανε, ωσάν σε πανηγύρι. 

 - Το κυπαρίσσι στέκεται, ολόρθο ευλογημένο 

στέκεται ολομόναχο και είναι ξεχασμένο. 

 - Σήμερα όποιος περνά δεν δίνει σημασία 

ούτε Σταυρό στη ρίζα του, ούτε και εκκλησία 

 - Για να θυμίζει του Κοσμά, αυτή την προφητεία 

σ' όλη την Ελλάδα μας και στην Απεραντία. 

 Κυπαρίσσι 1500 χρονών-Πρώτο σε μέγεθος στην Ελλάδα, από τα πρώτα στα Βαλκάνια Της Ζελενίτσας(Πρασιά) το κυπαρίσσι, είναι, και στις μέρες μας, στη ζωή! 

 Οι διαστάσεις του, χωρίς υπερβολή, είναι τεράστιες. Η διάμετρός του αγγίζει τα δύο μέτρα (1,94 μέτρα), δεν το αγκαλιάζουν τρεις ψηλοί άνδρες, αφού η περίμετρός του ξεπερνάει τα έξι μέτρα (6,08 μέτρα), το ύψος του είναι πολλές δεκάδες μέτρα και η φήμη του ξεπέρασε της Ζελενίτσας και της Ευρυτανίας μας τα όρια τα στενά! 

 Για το κυπαρίσσι της Ζελενίτσας λέγονται πολλά. Απάνω του, πλάστηκαν ιστορίες τέτοιες που άντεξαν στο χρόνο. 

Η μια γενιά τις φέρνει και η άλλη τις πηγαίνει. Μέσα στα δασιά κλαριά του κρύφτηκαν, ζητώντας προστασία, καλοί και κακοί, νοικοκυραίοι και φτωχοί, σκλάβοι και κατακτητές, κλέφτες και αρματολοί (κάποια φορά σαράντα όλοι μαζί)…! 

 Κι αυτό –αγέρωχο, είναι στην άκρη του χωριού και χαίρεται τη ζωή. Τη χαίρεται και την απολαμβάνει περισσότερο από 1.500 χρόνια! 

Υπολογίζεται, ότι κουβαλάει στην «πλάτη» του τόσα χρόνια, γιατί το φύτεμά του χάνεται στο διάβα των καιρών, οι ρίζες του στα βάθη της γης, ενώ οι κορφές του αγγίζουν τα σύννεφα». Δείτε βίντεο με το πράσινο υπεραιωνόβιο γίγαντα των Αγράφων,το καμάρι των Πρασιωτών!!

Κίνηση Πολιτών Πρασιάς Ευρυτανίας

 

ΦΑΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ: «Σας περιμένουμε να ανακαλύψετε το “Πάντα Βρέχει”»

Ολοκληρώθηκε το έργο ανάπλασης από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας 

ΦΑΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ: «Σας περιμένουμε να ανακαλύψετε το “Πάντα Βρέχει”» Ολοκληρώθηκαν εγκαίρως οι εργασίες ανάπλασης του περιβάλλοντος χώρου του φαραγγιού “Πάντα Βρέχει” στην Π.Ε. Ευρυτανίας και παραδίδεται σε χρήση ένα ιδιαίτερα σημαντικό έργο αναβάθμισης υποδομών εναλλακτικού τουρισμού. 

 Το έργο: «ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ "ΠΑΝΤΑ ΒΡΕΧΕΙ"», αρχικού προϋπολογισμού 240.000 ευρώ, χρηματοδοτήθηκε και δημοπρατήθηκε από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Μεταξύ άλλων: 

  Κατασκευάστηκε χώρος αναψυχής στο παρόχθιο πλατανόδασος, στο οποίο λειτουργούν επίσης αποδυτήρια, WC, καθώς και κιόσκι ενημέρωσης επισκεπτών. 

 Επισκευάστηκε η κρεμαστή γέφυρα και συντηρήθηκαν τα παρακείμενα μονοπάτια. 

 Δημιουργήθηκαν θέσεις θέας με κιόσκι πλησίον του οικισμού της Στουρνάρας, όπως και στη σιδερένια γέφυρα στην έξοδο προς Ροσκά. 

 Κατασκευάστηκε πέτρινη βρύση με δεξαμενή υδρομάστευσης. 

 Διαμορφώθηκε χώρος πάρκινγκ. 

 Έγιναν οι απαραίτητες περιφράξεις, σημάνσεις και τοποθετήθηκαν πινακίδες ενημέρωσης. 

 Με αφορμή την ολοκλήρωση του έργου, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός δήλωσε: 

«Επιλέξαμε να χρηματοδοτήσουμε το έργο ανάπλασης του περιβάλλοντος χώρου στο φαράγγι “Πάντα Βρέχει” της Ευρυτανίας, επιβλέψαμε τις εργασίες και το αποτέλεσμα δικαιώνει τις προσδοκίες όλων. Αναβαθμίζει αισθητά έναν ούτως ή άλλως συναρπαστικό τουριστικό προορισμό και βελτιώνει την εμπειρία για τους επισκέπτες. 

Η Στερεά Ελλάδα κρύβει μοναδικές ομορφιές σε κάθε γωνιά της. Εμείς, φροντίζουμε να τις αναδείξουμε και σας περιμένουμε όλους για να τις ανακαλύψετε». 

 Ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Ευρυτανίας Άρης Τασιός τόνισε: 

«Το έργο της ανάπλασης της εισόδου του φαραγγιού “Πάντα Βρέχει” ήταν ένα έργο που με την βοήθεια της τεχνικής μας υπηρεσίας και του Περιφερειάρχη καταφέραμε να εντάξουμε στο ΠΕΠ Στερεάς Ελλάδας και στην πρόσκληση που αφορούσε παρεμβάσεις ανάδειξης τοπίων ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. 

Με την ολοκλήρωση του, επενδύουμε στην αναβάθμιση των υποδομών του εναλλακτικού τουρισμού της περιοχής μας και πετυχαίνουμε δυο βασικούς στόχους. Αφενός διατηρούμε την ποιότητα του φυσικού περιβάλλοντος και αφετέρου δημιουργούμε υποδομές ώστε να παρέχονται οι στοιχειώδεις ανέσεις στους επισκέπτες. Αποτελεί βαθιά μας πεποίθηση ότι η δημιουργία υποδομών εναλλακτικού τουρισμού στην περιοχή αποτελεί την βάση για τον εμπλουτισμό του τουριστικού μας προϊόντος και την ανάπτυξη του τουριστικού μας τομέα, ο οποίος δημιουργεί τόσο άμεσες όσο και έμμεσες θέσεις εργασίας».

 

Ξεκινούν ασφαλτοστρώσεις στο οδικό τμήμα Πρόδρομος – Ροσκάς της Π.Ε. Ευρυτανίας

ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Ξεκινούν ασφαλτοστρώσεις στο οδικό τμήμα Πρόδρομος – Ροσκάς της Π.Ε. Ευρυτανίας 

 Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας χρηματοδότησε, δημοπράτησε και ήδη συμβασιοποίησε το έργο: «Ασφαλτοστρώσεις - Τεχνικά οδικού δικτύου πρόδρομος Ροσκά», αρχικού προϋπολογισμού ύψους 1.199.999,99 ευρώ. 

 Η περιοχή υλοποίησης του οδικού έργου βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Π.Ε. Ευρυτανίας και συγκεκριμένα στις Δημοτικές Ενότητες Προυσού και Δομνίστας του Δήμου Καρπενησίου. 

Το οδικό τμήμα συνδέει την Τοπική Κοινότητα Πρόδρομου με τον Τοπική Κοινότητα Ροσκάς. Φυσικό αντικείμενο του έργου είναι οι αναγκαίες διαπλατύνσεις, η κατασκευή τεχνικών, οι ασφαλτοστρώσεις, οι απαραίτητες διαγραμμίσεις καθώς και η τοποθέτηση στηθαίων ασφαλείας και πινακίδων σήμανσης επί του συγκεκριμένου οδικού δικτύου. 

 Οι εργασίες αναμένεται να ξεκινήσουν την επόμενη περίοδο και να ολοκληρωθούν εντός 36 μηνών, όπως προβλέπεται από το χρονοδιάγραμμα της σύμβασης κατασκευής του συγκεκριμένου οδικού έργου. 

 Ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός υπέγραψε τη σύμβαση κατασκευής και δήλωσε: «Προχωρούμε βήμα – βήμα στην εκτέλεση όλων εκείνων των οδικών έργων που θα βγάλουν την όμορφη Ευρυτανία, από την απομόνωση. 

Εξασφαλίσαμε χρηματοδότηση 1,2 εκατ. ευρώ και την επόμενη περίοδο ξεκινούν ασφαλτοστρώσεις στο οδικό τμήμα Πρόδρομος – Ροσκάς στις Δημοτικές Ενότητες Προυσού και Δομνίστας του Δήμου Καρπενησίου. »Πρόκειται για ένα από τα τελευταία εναπομείναντα επαρχιακά οδικά τμήματα της Ευρυτανίας, που έχουν ακόμη χωμάτινες διαδρομές. 

Οι παρεμβάσεις μας ολοκληρώνονται σταδιακά και αποσκοπούν στη βελτίωση της προσβασιμότητας, αλλά και της ποιότητας ζωής των κατοίκων σε κάθε χωριό, σε κάθε οικισμό της Ευρυτανίας». 

 Ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Ευρυτανίας Άρης Τασιός τόνισε: «Με την υλοποίηση του έργου της ασφαλτόστρωσης του συγκεκριμένου οδικού δικτύου κάνουμε ένα πρώτο σημαντικό βήμα για την ασφαλτόστρωση του Επαρχιακού Οδικού Δικτύου από Πρόδρομο προς Ροσκά. Μία διαδρομή που αφενός βελτιώνει την σύνδεση των Δημοτικών Ενοτήτων Προυσού και Δομνίστας, αξιοποιώντας μια διαδρομή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, και αφετέρου αναδεικνύει τους οικισμούς της περιοχής».

 

Κυκλοφόρησε το τεύχος 164 της εφημερίδας «Λεπιανίτικα Νέα»

Κυκλοφόρησε το τεύχος 164 της εφημερίδος «Λεπιανίτικα Νέα» 

Από το τμήμα σύνταξης ενημερώνουν : 

Σας στέλνουμε σε ηλεκτρονική μορφή το φύλλο 164 της εφημερίδος «Λεπιανίτικα Νέα» που αφορά το 3μηνο Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος έτους 2023. 

 Με εκτίμηση και πατριωτικούς χαιρετισμούς, ευχόμεθα τα καλύτερα για εσάς και τις οικογένειές σας. 

 Δημήτριος Σπ. Γεωργαλής Αρχισυντάκτης -Υπεύθυνος Έκδοσης και Ηλεκτρονικής Διανομής

ΛΕΠΙΑΝΙΤ. ΔEK. 2023 by flotsiosalex

 

ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ , ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ ΝΕΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Πρόσκληση

 Το ΔΣ του Συλλόγου Απανταχού Προυσιωτών καλεί τα μέλη του σε Τακτική Γενική Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση την Κυριακή 28 Ιανουαρίου και ώρα 11.00 π.μ στην αίθουσα "Αντώνης Τρίτσης" του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50. 

Ταυτόχρονα με τα θέματα της Γ.Σ θα πραγματοποιηθεί και η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας! 

Η παρουσία σας θα μας δώσει ιδιαίτερη χαρά! 

 Το Διοικητικό Συμβούλιο

 

Το πρωτοχρονιάτικο λαχείο της Γιαννούλας.

Η Γιαννούλα πλησίαζε στα 75 της χρόνια. 

Χήρα εδώ και 7 χρόνια, πάλευε για τη δική της ζωή, με την πενιχρή της σύνταξη, στραγγίζοντας τις απαιτήσεις της διαβίωσης στο ελάχιστο, για να μοιράσει το όποιο περίσσευμα στα 3 παιδιά της.

 Τίποτε δεν κρατούσε για τον εαυτό της. 

Ακόμη και για τα ραγισμένα γυαλιά της, δεν χαράμιζε ούτε 1 € για να τα φτιάξει. 

Ζούσε μονάχη πια στο μικρό σπίτι που έκτισαν με τον άνδρα της τον Παναγιώτη στα νιάτα τους. 

Τα παιδιά τους έφτιαξαν τις δικές τους οικογένειες, για να δίνουν και αυτά τον καθημερινό σκληρό αγώνα της επιβίωσης. 

 Η μόνη σπατάλη που επέτρεπε στον εαυτό της, ήταν η αγορά κάθε τέλος Δεκέμβρη του Κρατικού Πρωτοχρονιάτικου Λαχείου. Και αυτό το διατήρησε περισσότερο σαν μνημόσυνο του άνδρα της, αφού αυτό το ξεκίνησαν 50 χρόνια πριν, από την πρώτη χρονιά του γάμου τους. 

Ποτέ δεν κέρδισαν κάτι, παρά μόνο μερικά αμορτί.

 Έγινε έθιμο η αγορά τους. 

Άλλα λαχεία δεν αγόραζαν, ούτε έπαιζαν στα καινούργια μοντέρνα παιχνίδια λόττο, τζόκερ και ξυστά που μοίραζαν εκατομμύρια, αφαιμάζοντας μισθούς και συντάξεις. 

Η χαρά τους ήταν κάθε παραμονή της πρωτοχρονιάς, γύρω στις 5 το απόγευμα να κάθονται στον καναπέ στο σαλόνι και από την τηλεόραση να παρακολουθούν την κλήρωση. 

Πέντε λαχεία αγόραζαν και τα ονομάτιζαν με το όνομα του καθενός στην οικογένεια. 

Τις περισσότερες φορές το ενδιαφέρον κράταγε μέχρι το πρώτο νούμερο, αφού ούτε αυτό δεν πετύχαιναν. 

Περισσότερο ενδιαφέρον είχαν τα τελευταία νούμερα, μπας και ρέφαραν τη σπατάλη με κανένα αμορτί. 

Μόλις τελείωνε η κλήρωση έσκιζαν τα λαχεία πριν τα πετάξουν στα σκουπίδια, μην και δεν τα είδαν καλά και τους πάρει κάποιος ρακοσυλλέκτης τα κέρδη. 

Άντε και του χρόνου έλεγαν και συνέχιζαν την προετοιμασία της γιορτής της Πρωτοχρονιάς. 

Άλλωστε "ένα λαχείο είναι η ζωή, ας είναι κι αμορτί", όπως έλεγε ο Παναγιώτης. 

Έτσι η Γιαννούλα ετοίμασε ένα διπλό ελληνικό καφέ και έκατσε και φέτος στον καναπέ, έχοντας στο πλάι της τη φωτογραφία του Παναγιώτη. 

Η παράδοση είναι παράδοση και δεν έπρεπε να χαλάσει, γρουσουζιά θα ήτανε. 

Η κορνίζα ξεχείλιζε από τη μυρωδιά και τη ζεστασιά του. Άλλωστε μπορεί να έφυγε από κοντά της, όμως το λαχείο με το όνομά του εκεί ήτανε. 

 Η κλήρωση ξεκίνησε στην τηλεόραση. 

Ο υφυπουργός οικονομικών παρών, καμαρωτός και χαμογελαστός, μοιράζει ευχές για καλή επιτυχία σε όλους, που ακούγονται σαν ειρωνεία, αφού η πιθανότητα για τον καθένα είναι μόλις 1:100.000 και αν βάλεις και τις σειρές, τρέχα γύρευε. 

Τα μπαλάκια άρχισαν να στριφογυρίζουν σαν μανιασμένα μέσα στους 5 μεταλλικούς κυλίνδρους. 

Κάθε φορά βγαίνει ένα στην κορυφή κάθε κυλίνδρου, για να δημιουργήσουν το μαγικό συνδυασμό που θα άλλαζε τη μοίρα κάποιων ανθρώπων. 

 Η όμορφη κοπέλα με το εξώπλατο πήρε το πρώτο μπαλάκι, το έδειξε χαμογελαστή στην κάμερα. 

Το πρώτο νούμερο είναι το 3. Η Γιαννούλα κοίταξε τα λαχεία της. Το λαχείο του Παναγιώτη και του δεύτερου τους γιού του Πέτρου ξεκινούσαν από 3. 

Κράτησε αυτά και τα άλλα τα έβαλε στην άκρη. 

 Το δεύτερο νούμερο είναι το 8. 

Και τα δύο λαχεία ξεκινούσαν από 38. 

Ήταν μέσα στην κλήρωση. 

Το μυαλό της μάνας άρχισε να παίρνει τις δικές στροφές. 

Λες; 

Θεέ μου ας συνεχίσει έτσι.

 Ο Γιώργος μου πρέπει να αλλάξει το φορτηγάκι της δουλειάς του, αυτό που οδηγεί είναι ένα επικίνδυνο ερείπιο. 

Ο Πέτρος μου να ξοφλήσει το δάνειο, να πάψουν να τον κυνηγούν οι τράπεζες και η Μαρία μου να κάνει την εγχείριση στα μάτια, που κινδυνεύει να τυφλωθεί. 

Το τρίτο νούμερο είναι το 5. 

Δεν πιστεύει στα μάτια της. 

Το λαχείο του Παναγιώτη εξακολουθεί να είναι στην κλήρωση. 

Ποτέ δεν συνέβη αυτό. 

Άλλα δύο νούμερα έμειναν. 

Παναγιώτη μου παρακάλεσε το Θεό που είσαι μαζί του, για τα εγγόνια μας. 

Η Ιωάννα μας χρειάζεται σιδεράκια στα δόντια. Ντρέπεται να χαμογελάσει. 

Ο Κωστάκης μας να μπορέσει να σπουδάσει, που είναι το όνειρό του και είναι άριστος μαθητής, σημαιοφόρος Παναγιώτη μου. 

Να βοηθήσουμε το Νικολάκη μας, που δυσκολεύεται να μιλήσει, με έναν καλό λογοθεραπευτή. 

 Το τέταρτο νούμερο είναι το 6. Ονειρεύεται!!! 

Ναι έχει και το 6 το λαχείο τους. 

Το φορτηγάκι, το δάνειο, η εγχείρηση, τα σιδεράκια, οι σπουδές, ο λογοθεραπευτής, ένα νούμερο μακριά. 1:10 οι πιθανότητες και ας μην πιάσουν στο τέλος τη σειρά. 

Τι να τα κάνουν τόσα λεφτά. 

Το χέρια αρχίζουν να τρέμουν, ξανακοιτάει να σιγουρευτεί 3856. Παναγιώτη μου, κάνε να βγει το 8. Να πάρουμε πολυεστιακά γυαλιά στο Γιωτάκης μας. 

Να κάνουμε ένα χώρισμα στο δωμάτιο των παιδιών του Γιώργου μας, να μην κοιμάται η Ελενίτσα που μεγαλώνει με τα αγόρια. 

Να μπορέσω και εγώ να κάνω το τάμα μου να προσκυνήσω την Παναγιά στην Τήνο. Σε ικετεύω Παναγιώτη. 

Τα χέρια σφίγγουν το λαχνό, κοντεύουν να το σχίσουν. 

Ο χρόνος δεν περνά. 

Άντε κοπέλα μου πες το 8. 

Οι σφυγμοί ανεβαίνουν, η καρδιά βροντοχτυπά.

 Κοντά όσο ποτέ στο όνειρο! Το τελευταίο νούμερο είναι το 3, λέει χαμογελαστή η κοπέλα. 

Μια σκοτεινή χοάνη ανοίγει και ρουφά με μιας το φορτηγάκι, το δάνειο, την εγχείρηση, τα σιδεράκια, τις σπουδές, το λογοθεραπευτή, τα γυαλιά, το χώρισμα και ολόκληρη την Τήνο. 

Ανεμοστρόβιλος στριφογυρίζει στον αέρα τα όνειρα, τις ελπίδες και τις ανάγκες, τα σκορπίζει στον ορίζοντα, να συναντήσουν τα όνειρα, τις ελπίδες και τις ανάγκες εκατοντάδες άλλων ανθρώπων που για ένα νούμερο δεν άλλαξε η ζωή τους. 

Το χέρι της Γιαννούλας μετέωρο με το άχρηστο χαρτί.

 Το δάκρυ στεγνώνει πριν κυλίσει. 

Μένει στον καναπέ κολλημένη. 

Η τηλεόραση συνεχίζει με εορταστικό πρόγραμμα. 

Ευχές, τραγούδια, ζωντανές συνδέσεις με τις πλατείες που ο κόσμος μαζεύεται και μετρά αντίστροφα, 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1,0… Χρόνια πολλά!!! 

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος. 

Χιλιάδες πυροτεχνήματα φωτίζουν τον ουρανό. Και η Γιαννούλα καθισμένη στον καναπέ, μπροστά στην ανοιχτή τηλεόραση με το λαχνό στο χέρι, έτσι όπως την βρήκανε τα παιδιά και τα εγγόνια της την άλλη μέρα. 

 Εύχομαι χρόνια πολλά με φωτεινά χρώματα και καλή δημιουργική διάθεση. Καλή χρονιά σε όλους.

 

Απο τη σελίδα του κ. Παύλου Κωνσταντινίδη

Ανεκπλήρωτοι εφηβικοί έρωτες...

ΓΡΑΦΕΙ ο κ. Παύλος Κωνσταντινίδης 

 Απόψε θα σας διηγηθώ για τον Κώστα και τη Μαρία. Για δύο νέους ανθρώπους που μεγάλωσαν μαζί...

Πριν το νηπιαγωγείο ακόμη, με τα σπίτια τους δίπλα-δίπλα έπαιζαν στο πάρκο, μοίραζαν τα παιχνίδια, τις λιχουδιές, τις ζωγραφιές τους. 

Πολλοί στο σχολείο νόμιζαν ότι ήταν αδέλφια. Έμοιαζαν και λίγο. Οι γονείς γέλαγαν όταν η μικρή Μαρία έλεγε με τσαχπινιά ότι, όταν μεγαλώσει θα παντρευτεί τον Κωστάκη και κείνος όλο έπαρση σταύρωνε τα χεράκια στο στήθος, σήκωνε τη μυτούλα και απαντούσε σιγά μην παντρευτώ το νιάνιαρο. 

Στις μεγάλες τάξεις του δημοτικού, άρχισαν τα σώματα να αλλάζουν. Μαζί και ο χαρακτήρας τους. Ο Κώστας πιο κλειστός, πιο μαζεμένος, η Μαρία εξωστρεφής δραστήρια, πάντα χαρούμενη, ακόμη και στα δύσκολα. 

Σε λίγο η ομάδα είχε αρχηγό. 

Ο Κώστας απολάμβανε να ζει στη σκιά της, καμάρωνε κρυφά που ήταν ο καλύτερος φίλος αυτού του χαρισματικού κοριτσιού. 

Στο γυμνάσιο ο Κώστας ήταν ήδη απόλυτα εξαρτημένος από τη φίλη του. Τα αισθήματά του γι αυτήν άλλαζαν, ένιωθε ότι ήθελε κάτι άλλο περισσότερο, η συντροφιά και μόνο δεν του αρκούσε. 

Όσο μεγάλωναν γινόντουσαν και οι δύο όμορφοι έφηβοι. 

Το αγόρι απλά ψήλωνε. Όμως το κορίτσι! το στήθος φούσκωνε, οι γοφοί στρογγύλευαν, τα χείλη γίνονταν σαρκώδη. 

Μεγάλα μπερδέματα άρχισαν στο παιδί, καθώς έβλεπε καθημερινά το λουλούδι να ανθίζει. Τα μάτια, το στόμα, τα μαλλιά, ο λαιμός, το σώμα σχημάτιζαν έναν αιθέριο άγγελο που τον στροβίλιζε ολόκληρο, τον ζάλιζε, τον αναστάτωνε. Στο λύκειο τους χώρισαν σε διαφορετικά τμήματα. 

Ο Κώστας δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Έπεσε σε μελαγχολία. Από εκεί που ήταν ένας πολύ καλός μαθητής, άρχισε το σχολείο να μην τον ενδιαφέρει. Και η Μαρία δεν το πήρε πολύ καλά, όμως το ξεπέρασε γρήγορα. Το βασανιστήριο του αγοριού μεγάλωνε όταν διάβαζαν παρέα. 

Την άγγιζε και η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Ακουμπούσαν τα γυμνά τους μπράτσα και η λάβα της, πέρναγε ατόφια στο κορμί του. Καμιά φορά καθώς σπρωχνόντουσαν παίζοντας, ερχότανε πρόσωπο με πρόσωπο. 

Πόσο πολύ λαχταρούσε να την αγκαλιάσει σφικτά, όμως φοβότανε μην την πληγώσει ή να μην πληγωθεί ο ίδιος, όπως ακριβώς ο απελπισμένος Ψαλιδοχέρης, έτρεμε μην κάνει κακό άθελά του στην Κιμ. Και η Μαρία ανέμελη να του γελά, να του ανακατώνει τα μαλλιά, να τον τσιμπάει. 

Να του εκμυστηρεύεται όλα τα κοριτσίστικα μυστικά της και αυτός που είχε ένα και μοναδικό, πώς να το φανερώσει! 

Ο Κώστας βίωνε το χειρότερο βασανιστήριο που ο διάβολος εμπνεύστηκε για να βασανίζει τις ψυχές στην κόλαση «την αναμονή», όπως έλεγε ο Καρλ Γιουνγκ. 

Κάθε φορά που πήγαινε να της μιλήσει, το κουράγιο τον εγκατέλειπε. Όλες οι πρόβες, τα λογίδρια, οι πόζες, πήγαιναν χαμένα, τα πόδια λύγιζαν, η γλώσσα δένονταν και κρύος ιδρώτας τον έλουζε. 

Ένας πεισματικά μουγγός έρωτας, που τρέμει την απόρριψη!!. Και η άλλη πάλι; Κουφή, ανίκανη να ακούσει το άηχο ουρλιαχτό του. 

Μήτε καν ένιωθε την τρικυμία που προκαλούσε στον παιδικό της φίλο! Με το έμπα της άνοιξης, που οι ορμόνες του ανεξέλεγκτες πια ξεχείλιζαν από κάθε του κύτταρο, πήρε επιτέλους την απόφαση να της μιλήσει, να της πει ότι η μυρωδιά της τον μεθάει, η φωνή της είναι μια γλυκιά μελωδία, ότι χωρίς εκείνη είναι μισός άνθρωπος. Και η ευκαιρία ήλθε και ήταν μοναδική. 

 Κάθε Πρωτομαγιά κάνανε μια εκδρομή οι δυο τους, να πιάσουν το Μάη, να μαζέψουν λουλούδια και να κάνουν στεφάνια. Ήταν παράδοση από τα 6 τους αυτή η εκδρομή. Στην αρχή με τις οικογένειες, στη συνέχεια μόνοι. 

Την παραμονή πού να τον πιάσει ύπνος! ούτε που ξάπλωσε. 

Έκανε πάλι πρόβες στον καθρέπτη, έγραφε κείμενο που άλλοτε του φαίνονταν γλυκανάλατο, άλλοτε υπερβολικό και συνέχεια το διόρθωνε μπας και βρει μια ισορροπία, που δεν έρχονταν. 

Το πρωί τον βρήκε ξάγρυπνο. Στις 9 η ώρα πήρε το σακίδιο με τα φαγώσιμα και βγήκε στο δρόμο, που συνήθως αντάμωνε με τη φίλη του. 

Τον περίμενε με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια καλή διάθεση, που είχε πάντα. 

 -Θέλω να μιλήσουμε για κάτι σοβαρό σήμερα, βρήκε το κουράγιο να της πει, περισσότερο για να μην δειλιάσει ξανά. 

-Και εγώ θέλω να σου πω κάτι. Και το δικό μου είναι σοβαρό. Ήλθε καιρός να στο εξομολογηθώ. 

Ο Κώστας μόνο που δεν ούρλιαξε από τη χαρά του. Επιτέλους, Θεέ μου επιτέλους!!!

 Πέταξε στον ουρανό. Ξεκίνησαν. Ένα στενό πιο κάτω συνάντησαν το συμμαθητή της Μαρίας, τον Τόνυ. Ένα ψιλό, αδύνατο, μαύρο παιδί. 

 -Πάτε για τα πευκάκια; τους ρώτησε. Σας πειράζει να έλθω μαζί σας, γιατί ο κολλητός μου αρρώστησε; 

 -Γιατί να μας πειράξει, παρέα θέλουμε και εμείς, τι λες και εσύ καλέ μου; 

-Φυσικά γιατί όχι; ψέλλισε μόνο, καθώς ο κόσμος διαλύονταν γύρω του, καταιγίδα χτύπησε με μιας το κορμί του, ένα μούδιασμα τον παρέλυσε ολόκληρο. Από τον ουρανό, στο βάραθρο. 

Πάλι έχανε την ευκαιρία να της μιλήσει. 

Ο Κώστας μούτρωσε. 

Ο παρείσακτος τι μας κουβαλήθηκε τώρα; 

Σήμερα βρήκε; 

Γιατί δεν πήγαμε από άλλο δρόμο; 

Όλα τα κακά συναισθήματα του έπνιγαν τα σωθικά. Ο πονηρός, ο μοχθηρός, ο δειλός, ο…ο… Με τι δεν έλουσε τον καημένο τον Τόνυ. Και εκείνος λες και το έκανε επίτηδες τους έδειχνε με πολύ διακριτικότητα τα φιλικά του αισθήματα. Μιλούσε ευγενικά και στους δύο, κρατούσε και μια απόσταση στο δρόμο. 

Η Μαρία φρόντιζε να έχει πάντα στη μέση τον Κώστα. Και θα ήταν μια ευχάριστη παρέα εάν δεν ήταν…. παρείσακτος, ειδικά αυτήν την ημέρα των μεγάλων μυστικών. Λίγο πριν φθάσουν στο δασάκι τους, η Μαρία, έπιασε τρυφερά το μπράτσο του Κώστα. Πρώτη φορά τον κράτησε αγκαζέ. 

Από το βάραθρο πάνω στον ουρανό και πάλι, μιας στιγμής δρόμος. Το κατέβασμα τον διέλυσε, το ανέβασμα τον ανασύνθεσε πάλι κύτταρο - κύτταρο, μόριο - μόριο. Το μυαλό ξεπάγωσε και ξαναλειτούργησε. Σε δύο εβδομάδες η Μαρία είχε τα γενέθλιά της και από τότε που σταμάτησαν οι τούρτες και τα κεράκια, τα γιόρταζαν στην καφετέρια της γειτονιάς, μόνοι χωρίς γονείς και συγγενείς. Υπήρχε νέα ευκαιρία! Μάζεψαν μαργαρίτες και παπαρούνες. 

Η Μαρία όπως πάντα βοήθησε τον Κώστα να πλέξουν τα στεφάνια τους. Άφησαν τον Τόνυ να παιδεύεται μόνος να πλέξει ένα, δεν τα κατάφερε και το παράτησε. Δεν φάνηκε να τον νοιάζει. Έμεινε πασπαλισμένος με κομμάτια από φύλλα παπαρούνας. Γέλασαν και οι τρεις τους με την τσαπατσουλιά του. 

Ο Κώστας παρατηρώντας τη συμπεριφορά της φίλης του φαινότανε πολύ πιο χαλαρός. Άπλωσαν μια κουβέρτα πάνω στις βελόνες, στη σκιά ενός πεύκου. Έβγαλαν τα τρόφιμα που είχαν στα σακίδια, η Μαρία τα δικά της τα έβαλε όπως πάντα στα πιάτα μιας χρήσης, που μοιράζονταν με τον Κώστα. 

Βοήθησε και τον Τόνυ να τακτοποιήσει τα δικά του σε πιάτα που του δάνεισε. Έφαγαν με την εφηβική τους όρεξη, ήπιαν και από δύο χλιαρές μπύρες , είπαν μερικά ανέκδοτα, διηγήθηκαν και μερικά αστεία περιστατικά από το σχολείο. Η ατμόσφαιρα χαλάρωσε ακόμη περισσότερο. Ο Κώστας ήταν βέβαιος, ότι η Μαρία δεν θα έβρισκε ευκαιρία να του πει το μυστικό της που μάντευε πιο ήταν. 

Είχαν τον παρείσακτο μαύρο μπελά μαζί τους. 

Η αϋπνία, η προσμονή, η απογοήτευση και οι χλιαρές μπύρες, αποτελείωσαν τον καημένο τον Κώστα. 

Πριν το καταλάβει κούρνιασε καθιστός και τον πήρε ο ύπνος. 

Μια μικρή αράχνη που προσπαθούσε να μπει στη μύτη του τον ξύπνησε. Άνοιξε τα μάτια του. Δύο ζευγάρια χέρια τραβήχτηκαν απότομα, δύο χείλη χώρισαν, ένας κόσμος διαλύθηκε. Η Μαρία και ο Τόνυ καθόντουσαν τόσο κοντά που ήταν αδύνατον να προλάβουν να χωρίσουν τελείως τα σώματά τους. 

Ο Κώστας γύρισε το κεφάλι του από την άλλη. Το δάκρυ κύλησε λες και ήταν έτοιμο από πριν. Κόμπος στο λαιμό, μούδιασμα στο μυαλό. 

Δεν μπορούσε να τους κοιτάξει, ούτε να μιλήσει. 

Το βάραθρο αυτή τη φορά δεν είχε πάτο. Η κατρακύλα δεν είχε τελειωμό 

-Καλέ μου κλαις; 

-Γιατί να κλάψω; 

Ένα σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι μου. Θα το βγάλω. Μην ανησυχείς. 

Ακόμη και τώρα με κομματιασμένη την ψυχή, την νοιαζότανε. 

Ένα πράγμα μόνο δεν μπορούσε να παλέψει. Θεέ μου εγώ είμαι τελικά ο παρείσακτος; Αυτή ήταν η τελευταία λογική σκέψη που έκανε, πριν αρχίσει να μπαινοβγαίνει στα ψυχιατρεία. 

 Αφιερωμένο σε όλους τους ανεκπλήρωτους εφηβικούς έρωτες.

Υγ. Ο κ. Παύλος Κωνσταντινίδης είναι Δασολόγος , Τακτικός Ερευνητής στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης

Επανεκλογή Αλέξη Καρδαμπίκη στα Άγραφα

Με ποσοστό 58,63 επανεξελέγη Δήμαρχος Αγράφων ο κ. Καρδαμπίκης Αλέξης . 

Οι πολίτες των Αγράφων μίλησαν και η ΄΄μπάλα΄΄ ξανά στα χέρια των εκλεγμένων Δημοτικών και Κοινοτικών Αρχόντων ! 

Ελπίζουμε για το καλό της άγονης γραμμής των Αγράφων οι προεκλογικές εξαγγελίες να μετουσιωθούν σε πράξη , ελπίζουμε στη βελτίωση των υποδομών , των έργων πρόσβασης , περιμένουμε τη δημιουργία χώρων άθλησης για τη νεολαία(όσο ακόμη υπάρχει ), έργων αναψυχής, κλπ 

Καλή δύναμη και κάθε επιτυχία στο έργο της νέας Δημοτικής Αρχής , προς όφελος όλων των πολιτών!

ΟΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ - ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ...και άλλες ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΒΟΛΙΔΕΣ

ΟΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ - ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ !!! και άλλες ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΒΟΛΙΔΕΣ 

Έδειξα δύο φωτογραφίες από ένα τοπίο στην Φουρνά σε έναν φίλο που ήρθε πρόσφατα στο χωριό μας , τις είδε και αφού πετάχτηκε όρθιος όλο νεύρα αναφώνησε: ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ - ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ !!! ΜΗΝ ΤΟ ΑΦΗΣΕΤΕ ΕΤΣΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. 

 Την φράση του την έβαλα λοιπόν ως τίτλο. 

Το έργο της αποχέτευσης Φουρνάς που έφτασε κοντά στο ένα εκατ. Ευρώ το παρέλαβε η οικονομική επιτροπή με πρωτόκολλο οριστικής παραλαβής τον Μάη του 2022. 

Το έργο αυτό περνάει το ποτάμι με δύο μεγάλους πλαστικούς σωλήνες αποχέτευσης στο Γεφύρι στο Μοναστήρι και στο Γεφύρι του Συρούκη. 

 Όλοι όσοι εμπλέκονται με έργα ,ιδιαίτερα οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα ιστορικά γεφύρια μας, αλλά και με τον χαρακτηρισμό της Φουρνάς σαν παραδοσιακό οικισμό της Ευρυτανίας (ΦΕΚ 594/Δ/78) 

 Το μονότοξο γεφύρι της Ζωοδόχου Πηγής πάνω στο αφορεσμένο ρέμα στη Φουρνά που συνδέει το χωριό με το μοναστήρι αποτελεί παραδοσιακό στοιχείο του οικισμού και σαν τέτοιο το σύνταγμα στο άρθρο 24 ορίζει, ότι τελεί υπό την προστασία του κράτους. 

 Η δε συνταγματική κατοχύρωση του περιβάλλοντος ως ατομικού δικαιώματος , η προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος , στο οποίο περιλαμβάνονται οι παραδοσιακοί οικισμοί και τα στοιχεία τους πχ γεφύρια ,λιθόστρωτα κλπ , συνιστά δικαίωμα κάθε πολίτη. Το γεφύρι αυτό με πελεκητή πέτρα με όμορφο τόξο ενισχυμένο με εγκάρσια «τζανέτια» όπως τα λένε , άντεξε στο πέρασμα των αιώνων για να δείχνει στις γενιές μας και στις μελλοντικές γενιές την ιδιαίτερη ιστορική , καλλιτεχνική, αρχιτεκτονική , πολιτιστική γενικότερα κληρονομιά που πρέπει να διαφυλαχτεί. 

 Τα πολιτιστικά μας στοιχεία χρειάζονται κονδύλια από το κράτος , ιδιαίτερη φροντίδα από τον δήμο και την περιφέρεια , ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτά από τους εμπλεκόμενους φορείς και τους σχετικούς επιστήμονες μηχανικούς και αρχιτέκτονες. 

 Εδώ λοιπόν στην περίπτωση του Γεφυριού της Φουρνάς έχουμε το εξής τραγικό γεγονός. Η ανάδοχος εταιρία ΙΜΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΕ με τους μηχανικούς και τους αρχιτέκτονές της , οι Τεχνικές υπηρεσίες του δήμου Καρπενησίου με τους μηχανικούς και τους αρχιτέκτονες της, η Οικονομική επιτροπή ( όλοι θεματοφύλακες της πολιτιστικής κληρονομιάς) μελετούν , σχεδιάζουν, προτείνουν , εκτελούν και εγκρίνουν στο τέλος ένας κεντρικός μεγάλος αγωγός , (πλαστικός σωλήνας της αποχέτευσης) να περάσει κρεμασμένος κατά μήκος πάνω στο γεφύρι. 

Προφανώς γιατί αυτό βόλευε τον εργολάβο . Όλες οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες δείχνουν την αυστηρότητά τους σε άλλα πράγματα μέχρι και στον τσίγκο που έχει ο κάθε μεροκαματιάρης στην αποθήκη του και που δεν ταιριάζει με το παραδοσιακό , αλλά αυτά τα τραγικά δεν τα βλέπουν ή κάνουν πως δεν τα βλέπουν . Αναρωτιέμαι λοιπόν . Τηρήθηκε η νομοθεσία η οποία προβλέπει ότι για την έγκριση κάθε εργασίας σε ακίνητα μνημεία απαιτείται αίτηση συνοδευόμενη από αναλυτική τεχνική περιγραφή σχέδια υφιστάμενης κατάστασης και πρότασης , καθώς και τις αναγκαίες κατά περίπτωση μελέτες (πχ στατική, κλπ) ? . 

 Η επιτροπή που όρισε ο δήμος , η οικονομική επιτροπή γιατί παρέλαβαν ένα τέτοιο έργο? Η Πρόεδρος του ΔΣ και εκλεγμένη σύμβουλος της Φουρνάς το είδε, τι είπε γι αυτό το έκτρωμα? 

 Ο πρόεδρος της Φουρνάς κλήθηκε στην επιτροπή να πει γνώμη για το έργο? 

 Υπάρχουν σοβαρές πολιτικές ευθύνες κύρια σε όλους όσους μπλέκονται στα κοινά , σε έργα με τέτοια κατάληξη. . Άλλες ευθύνες αν υπάρχουν θα τις βρούνε οι αρμόδιοι. 

 Ξέρετε νομίζω ποια είναι η οικονομική επιτροπή σήμερα στο Δήμο. 

1.Σουλιώτης Νικόλαος (Πρόεδρος) 

2. Γενιτσαρόπουλος Χρήστος 

 3. Κεραμάρης Δημήτριος 

 4. Χαλκιάς Παντελής 

 5. Τσιουγκρή-Γυφτομήτρου Κωνσταντία 

 6. Λερογιάννης Δημήτριος 

 7. Κακαβάς Χρήστος 

Ο πρώτος και ο τελευταίος, (Σουλιώτης και Κακαβάς) , ως υποψήφιοι δήμαρχοι θα προβάλλουν αν εκλεγούν ,την ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά στον Δήμο και στα χωριά μας λένε !!! 

 Οσοι το πιστέψετε μετά από όλα τα παραπάνω ΨΗΦΙΣΤΕ τους.

 Όσοι εξοργίζεστε ,δεν τους πιστεύετε ή κρατάτε επιφυλάξεις για την ειλικρίνεια τους 

 Το γαρύφαλλο στην κάλπη. 

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ με ΓΙΩΡΓΟ ΜΠΑΚΟΓΙΩΡΓΟ !!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΠΑΣ            ΦΟΥΡΝΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

 

Απορρίφθηκε η Αγωγή Κοντογεώργου κατά Κώτσια!

Απορρίφθηκε η Αγωγή του πρώην βουλευτή Ευρυτανίας Κ. Κοντογεώργου κατά του Θωμά Κώτσια!

Στη σελίδα του στο f/b ο πρώην βουλευτής γράφει :

ΑΠΟΡΡΙΦΤΗΚΕ Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ 

 Η ποινικοποίηση των πολιτικών διαφορών από τον πρώην βουλευτή Ευρυτανίας κ. Κοντογεώργο έπεσε στο κενό. 

Η επιλογή του να καταθέσει εναντίον μου αγωγή, ισχυριζόμενος ότι με άρθρο μου στα Μ.Κ.Δ. του προκάλεσα ηθική βλάβη ζητώντας την ποινική μου δίωξη και το ποσό των 50.000 για να αποκατασταθεί η τιμή και η υπόληψη του, κρίθηκε αβάσιμη από το πρωτοδικείο Αθηνών και η αγωγή του απορρίφτηκε. 

 Εύχομαι και ελπίζω, έστω και τώρα, να μάθει ότι τα δημόσια πρόσωπα υφίστανται κριτική, θετική ή αρνητική και δεν πρέπει η αρνητική κρητική να θεωρείται προσβλητική και αιτία προσφυγής στα δικαστήρια. 

Την τιμή και την υπόληψη τους την προστατεύουν πρωτίστως οι ίδιοι με ό,τι λένε και ό,τι κάνουν. 

Είναι άλλο πράγμα η προσβολή και άλλο η επίκληση της για να σέρνουν στα δικαστήρια πολιτικούς αντιπάλους και όσους διαφωνούν δημόσια μαζί τους. 

Ευχαριστώ όσους βοήθησαν στην αθώωσή  μου, τους συνηγόρους μου, τους μάρτυρες της υπεράσπισής μου, τους πρώην συναδέλφους μου που με εκατοντάδες υπογραφές μου συμπαραστάθηκαν, καθώς και όσους παραβρέθηκαν για υποστήριξη στο δικαστήριο.

 

Θωμάς Ευαγγελογιώργος :Μπορούν να γίνουν πολύ περισσότερα στην αγαπημένη μας Ευρυτανία.

Συνεχίζουμε με την ίδια αγάπη για την περιφέρεια της καρδιάς μας. 

Έγιναν πολλά. 

Μπορούν να γίνουν ακόμη περισσότερα γι'αυτό επιμένουμε στην καρδιά της Ελλάδας γι'αυτό επιμένουμε στην αγαπημένη μας Ευρυτανία. 

Φτάνοντας προς το τέλος της προεκλογικής περιόδου ζητώ την στήριξη όλων των Ευρυτάνων κ Ευρυταννισων. 

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΛΟΥΚΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ: Οι εποχικοί πυροσβέστες είναι δικαίως στα κάγκελα!

Το «παχύδερμο» κράτος δεν πτοείται από τις κραυγές αγωνίας 2.200 ατόμων, εποχικών πυροσβεστών. 

Η κυβέρνηση «κωφεύει» στις εκκλήσεις των κομμάτων να δοθεί άμεση λύση μονιμοποίησης των πυροσβεστών. 

Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως ο χειρότερος εργοδότης. Το 2020 προκηρύχθηκαν 3.630 θέσεις, όπως στο σχετικό ΦΕΚ αναφέρεται, διότι αντικειμενικά υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις για την αντιμετώπιση των ακραίων καιρικών φαινομένων. 

Όπου και αν γυρίσεις το βλέμμα σου, η Ελλάδα σε πληγώνει από τις φωτιές και την καταστροφή του περιβάλλοντος μέχρι τις πλημμύρες που ακολουθούν. Τα φαινόμενα αυτά καταστρέφουν κυριολεκτικά το περιβάλλον, τα δασικά οικοσυστήματα, περιουσίες, ανθρώπους και υποδομές. 

Οι υπουργοί της κυβέρνησης, ως θεατές, τρέχουν πίσω από τα γεγονότα κατόπιν εορτής. Εδώ ο κόσμος καίγεται και πνίγεται και οι υπουργοί στη Βουλή λένε ότι οι εποχικοί πυροσβέστες είναι υπεράριθμοι!!!

 Αιδώς Αργείοι. 

Παίζετε με τη φωτιά και τις θεομηνίες. 

Προσλάβατε 2.200 εποχικούς πυροσβέστες και τέλη Οκτώβρη τους απολύετε για να μπουν στο ταμείο ανεργίας για τρεις μήνες και ύστερα πάλι από την αρχή την 1η του Μάη. Θαρρείς και ο χειμώνας δεν θα φέρει πλημμύρες και χιονιάδες. Φαίνεται οι κυβερνόντες δεν θέλουν να καταλάβουν τι σημαίνει πρόληψη, ετοιμότητα ανθρώπινου δυναμικού και μέσων. 

Ο ένας υπουργός μιλάει για υπεράριθμους πυροσβέστες και απολύσεις. Ο άλλος υπουργός κάνεις φοβερές δηλώσεις του στυλ «θα πιάσω τα παλιόπαιδα που βάζουν τις φωτιές». 

Αλλά δεν μιλάει για τους περιφερειάρχες στη Θεσσαλία και τη Στερεά που ξέχασαν να κάνουν έργα αντιπλημμυρικά και εγγειοβελτιωτικά κόβοντας την Ελλάδα στα δύο, τόσο στους εθνικούς δρόμους (Τέμπη), όσο και το σιδηροδρομικό δίκτυο (Δομοκός), ενώ την πολύπαθη Εύβοια την επισκέπτονται μόνο για φωτογραφίες συμπαράστασης και παρηγοριάς. 

Αφού η πολιτική βούληση των κυβερνόντων κεντρικά και περιφερειακά είναι παντελώς αδιάφορη, οι εποχικοί πυροσβέστες θα πρέπει να προσφύγουν άμεσα στη Δικαιοσύνη για την πρόσληψή τους στο πυροσβεστικό σώμα. 

Να αντιμετωπίσουν προληπτικά, με ετοιμότητά τα καιρικά φαινόμενα. Οι πολίτες αναζητούν Ασφάλεια και όχι φιλοδωρήματα από την Πολιτεία. 

Απαιτείται, λοιπόν, να υπάρξουν κεντρικά και περιφερειακά ολοκληρωμένα σχέδια προστασίας του περιβάλλοντος και αντιπλημμυρικοί χάρτες και έργα. 

Ο «παχύδερμος» εργοδότης που λέγεται κράτος οφείλει άμεσα να προσλάβει μόνιμα το πυροσβεστικό προσωπικό που εργάζεται εποχικά με την ψυχή στο στόμα και την αγωνία της αβεβαιότητας για το αύριο. 

 Η δικαιοσύνη στα Τέμπη, στη Θεσσαλία, στο Δομοκό, στην Εύβοια και τώρα για τους εργαζόμενους έχει πολλή δουλειά να κάνει! 

 Λουκάς Αποστολίδης 

Υπ. Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας 

Πρ. Αντιπρόεδρος της Βουλής

 

Μηνυτήρια Αναφορά κατέθεσε ο υπ. Περιφερειάρχης, Λουκάς Αποστολίδης, στην Εισαγγελία του Πρωτοδικείου Λαμίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 27/09/2023 

 Ασφάλεια ζητάνε οι πολίτες για τη ζωή τους, την περιουσία τους και τη θωράκιση των πόλεων από φωτιές, πλημμύρες και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα. Στερεά και Θεσσαλία στο μάτι του κυκλώνα. 

Όπου να γυρίζεις τη ματιά σου η Ελλάδα σε πληγώνει. 

 Ολική η καταστροφή που υπέστησαν οι κάτοικοι της δημοτικής ενότητας Θεσσαλιώτιδας του δήμου Δομοκού από την κακοκαιρία Daniel. Αγροτικές περιουσίες 40 χιλιάδες στρέμματα καταστράφηκαν ολοσχερώς. 

 Στην επίσκεψή μου στην περιοχή μαζί με κλιμάκιο υποψηφίων αντικρίσαμε ένα θέαμα πραγματικά θλιβερό, καθώς πρόκειται για μια ολοκληρωτική καταστροφή 30.000 στρεμμάτων, για τον θάνατο ενός κτηνοτρόφου, για τη διάλυση της σιδηροδρομικής γραμμής, καθώς επίσης και για τη διάλυση των υποδομών συλλήβδην. 

Η κατάσταση αυτή παρουσιάζει μια εικόνα που πληγώνει κάθε πολίτη. 

Οι αγρότες-παραγωγοί είναι σε απόγνωση. 

Τα συναισθήματα αγανάκτησης και οργής των παραγωγών είναι έκδηλα από άκρη σε άκρη. Οργής διότι από το 2020 είχαν εκταμιευτεί 4.000.000 ευρώ για αντιπλημμυρικά έργα μετά τις καταστροφές του Ιανού και δυστυχώς ο ανάδοχος βρέθηκε μετά από τρία χρόνια, και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 2023, για να αναλάβει το έργο!!!

 Ένιωσα την ανάγκη και το χρέος να καταθέσω μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελέα Πρωτοδικών Λαμίας, προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες κατά πάντως αρμόδιου υπευθύνου για τα αδικήματα της παράβασης καθήκοντος, της πλημμύρας, της ανθρωποκτονίας από αμέλεια δια παραλείψεως, της υποβάθμισης ρύπανσης του περιβάλλοντος κα. 

Οι ευθύνες της Περιφέρειας και όσων εμπλέκονται με την μη εκτέλεση αυτών των έργων έχουν μείζονες ποινικές και αστικές ευθύνες! 

 Αλλά ο χορός των καταστροφών από τις πλημμύρες συνεχίζεται τις μέρες αυτές. 

Πολλά διαμερίσματα της Στερεάς δοκιμάζονται, Βοιωτία, Εύβοια, Φθιώτιδα, Φωκίδα, Ευρυτανία. 

Πλημμυρίζει ο τόπος, διότι δεν υπάρχουν υποδομές. 

 Η Εύβοια με τη νέα νεροποντή μοιράστηκε στα δύο, όπως η Ελλάδα λίγες μέρες πριν στον εθνικό δρόμο. Όπως στον σιδηρόδρομο που φαίνεται θα αποκατασταθεί μετά από πολύ καιρό με την Ελλάδα μοιρασμένη στα δύο. 

Στη Βοιωτία στο μαρτυρικό Δίστομο, στο Στείρι, στην παραλία, όλη η περιοχή βρίσκεται σε κατάσταση ανάγκης. Γεωργικές περιουσίες χάνονται, υποδομές καταστρέφονται και η Πολιτεία κοιμάται. 

 Η αντιπλημμυρική θωράκιση της χώρας και των πόλεων είναι διάτρητη. Πλήρης η ανεπάρκεια τόσο της κεντρικής εξουσίας όσο και της περιφερειακής διοίκησης. Καιρός να μπει φρένο στην ανικανότητα των διοικούντων.