Κοινή Συνεδρίαση Π.Ε.Δ. με Δ.Σ. Κ.Ε.Δ.Ε

«9η συνεδρίαση Διοικητικού Συμβούλιου Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (Π.Ε.Δ.) Στερεάς Ελλάδας – Κοινή Συνεδρίαση με Δ.Σ. Κ.Ε.Δ.Ε.» 

 Στη Χαλκίδα, την Πέμπτη 6 Ιουνίου 2024, πραγματοποιήθηκε η κοινή συνεδρίαση των Διοικητικών Συμβουλίων της Π.Ε.Δ. Στερεάς Ελλάδας και της Κ.Ε.Δ.Ε.. 

Στη συνεδρίαση συμμετείχαν επίσης οι Δήμαρχοι της Στερεάς Ελλάδας, μη Μέλη του Δ.Σ. της Π.Ε.Δ., ενώ παρόντες, εκπροσωπώντας την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, ήταν ο Αναπληρωτής Περιφερειάρχης κ. Βουρδάνος και ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Εύβοιας, κ. Κελαϊδίτης. 

Ο Πρόεδρος της Π.Ε.Δ., κ. Σουλιώτης και η φιλοξενούσα Δήμαρχος Χαλκιδέων, κα Βάκα καλωσόρισαν τον Πρόεδρο της Κ.Ε.Δ.Ε., κ. Κυρίζογλου και τα Μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων της Κ.Ε.Δ.Ε. και της Π.Ε.Δ.. 

Κατά τον χαιρετισμό του ο Πρόεδρος της Κ.Ε.Δ.Ε., κ. Κυρίζογλου ευχαρίστησε τους διοργανωτές για τη φιλοξενία και αναφέρθηκε στην πολιτική επιλογή της Διοίκησης της Κ.Ε.Δ.Ε. να αποκεντρώσει τη λειτουργία των Οργάνων της Κ.ΕΔ.Ε., προκειμένου να «ακούσει», να καταγράψει και να αναδείξει τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δήμοι αλλά και να διαμορφώσει κοινό πλαίσιο θέσεων και διεκδικήσεων, ενόψει και του τακτικού συνεδρίου της που θα πραγματοποιηθεί από 6 έως 10 Νοεμβρίου 2024, στη Ρόδο. 

Κατά την τοποθέτησή του ο Πρόεδρος της Π.Ε.Δ., κ. Σουλιώτης ανέφερε μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η Στερεά Ελλάδα είναι μία μικρογραφία της Ελλάδας, έχουμε προφανώς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι Δήμοι της Ελλάδας, άλλα υπάρχουν και κάποια ιδιαίτερα προβλήματα και κάποιες αδικίες που βιώνουμε. 

 Για 14 χρόνια, για δύο προγραμματικές περιόδους, θεωρούμασταν ανεπτυγμένη περιφέρεια (εκτός στόχου 1), λόγω Οινοφύτων, αλλά δυστυχώς ο αλγόριθμος δεν έβλεπε ότι η Στερεά Ελλάδα περιελάμβανε και Νομούς με σημαντικά μειονεκτήματα, όπως την Ευρυτανία και τη Φωκίδα, άλλα και την Εύβοια. 

Η ανομοιομορφία αυτή δεν αποτυπώνονταν στα στατιστικά δεδομένα. Το διορθώσαμε, ωστόσο η αδικία δεν αποκαταστάθηκε. Υπολογίζουμε ότι χάσαμε, αδίκως, πόρους ύψους 400 εκ. € και η Πολιτεία πρέπει να μεριμνήσει για να διατεθούν τα χρήματα αυτά στη Στερεά Ελλάδα, μέσω Αναπτυξιακού Προγράμματος. 

Η χρηματοδότηση πρέπει να στοχεύεικυρίως στην κατασκευή έργων υποδομής, καθώς αυτά στερηθήκαμε λόγω της στατιστικής στρέβλωσης, από το 2007 έως το 2020. Επίσης, είμαστε η πρώτη περιφέρεια σε παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, από το 1965, με τη λίμνη των Κρεμαστών και την «πλημμύρα» των φωτοβολταϊκώναλλά και των ανεμογεννητριών, κυρίως στη Νότια Εύβοια και τη Βοιωτία. 

Πρέπει επιτέλους να μπει ένα τέλος στην άναρχη εγκατάσταση των πάρκων αυτών, με την εκπόνηση ενός σύγχρονου χωροταξικού σχεδίου, μετά από ευρεία διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες και την προώθηση ενός εθνικού σχεδιασμού για τις ΑΠΕ που θα σέβεται την αρχή της αναλογικότητας, σε επίπεδο δήμου. 

 Αν και έχουμε προσφέρει πολλά ως περιφέρεια σε όλη τη χώρα, σε ότι αφορά την παροχή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι περιβαλλοντικό και αφορά όλους τους Δήμους και όλους του πολίτες. 

Αναφέρομαι στη διαχείριση των απορριμμάτων και στην καθυστέρηση της κατασκευής των ΜΕΑ (Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων) Χαλκίδας, Λαμίας και Άμφισσας. Μία καθυστέρηση που ήρθε, παρότι κατατέθηκαν έγκαιρα ώριμες μελέτες, αφού καμία δεν εντάχθηκε, ώστε να γίνουν τα έργα με δημόσια χρηματοδότηση. 

Σήμερα το πρόβλημα γίνεται δυσβάσταχτο για τους δήμους της κεντρικής και νότιας Εύβοιας, άλλα εύκολα μπορεί να εξαπλωθεί αν δεν προχωρήσει άμεσα η κατασκευή των τριών ΜΕΑ. Επιπλέον, είμαστε η μόνη περιφέρεια που δεν έχει αυτόνομο και αυτοδιοίκητο Πανεπιστήμιο. Κάποιος θα πει «μπορεί να μην έχεις Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας, αλλά έχεις τρία Πανεπιστήμια, το ΕΚΠΑ, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, που λειτουργούν τμήματα στη Στερεά Ελλάδα». 

Προφανώς και δεν μας νοιάζει η λεζάντα. Ωστόσο, όπως είχαμε επισημάνει άλλωστε και πριν την μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το 2019 και τον διαμελισμό του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας, δεν βλέπουμε κοινή στόχευση, δεν βλέπουμε συνεργασία των τριών Ιδρυμάτων για τη συντονισμένη ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Στερεάς Ελλάδας, δεν βλέπουμε διασύνδεση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με την τοπική αγορά εργασίας και τις επιχειρήσεις μας, δεν βλέπουμε μέλλον στο όλο εγχείρημα. 

Αντίθετα, το 2023, είδαμε καταργήσεις τεσσάρων τμημάτων στη Στερεά Ελλάδα. Θέλουμε το θέμα να ανοίξει ξανά και να αποκτήσει και η Στερεά Ελλάδα, όπως δικαιούται, αυτόνομο Πανεπιστήμιο. 

Σε ότι αφορά τη στελέχωση των μικρών και των μειονεκτικών Δήμων πρέπει να δοθούν κίνητρα οικονομικά και μηκαι επιπλέον να δοθεί επιτέλους ένα τέλος στη μαζική φυγή των υπαλλήλων τους, μέσω του καταστροφικού συστήματος κινητικότητας, που ρημάζει τον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. 

 Για την ανακοπή της ερημοποίησης της ελληνικής υπαίθρου, πρέπει να υπάρξει στήριξη και παρότρυνση των νέων να γυρίσουν πίσω στον τόπο καταγωγής τους, στα χωριά και στις πόλεις της περιφέρειας. 

Να θεσπιστεί ένα πρόγραμμα απασχόλησης μέσω της ΔΥΠΑ για νέους 21 έως 29, αντίστοιχο του 55-67, το οποίο θα δώσει τη δυνατότητα στους νέους να πάρουν το πρώτο μεροκάματο στον τόπο τους. 

Επιπλέον, κρίνεται απαραίτητη η διασφάλιση ομαλής ροής χρηματοδότησης μέσα από το ΠΔΕ που χειρίζονται οι περιφέρειες, γιατί όσο μεγάλη είναι χαρά όταν υπογράφουμε την προγραμματική σύμβαση, τόσο μεγαλύτερη είναι η θλίψη και η γκρίνια όταν τα έργα σταματούν και πολύ περισσότερο διαλύονται οι εργολαβίες. 

Δυστυχώς και στην Περιφέρειά μας το πρόβλημα είναι πολύ έντονο. Τέλος, θα αναφερθώ σε τρείς σημαντικούς οδικούς άξονες, που στην κυριολεξία θα αλλάξουν την ζωή μας και θα δημιουργήσουν πραγματικές συνθήκες ανάπτυξης, οι οποίοι πρέπει να ολοκληρωθούν στην Στερεά Ελλάδα: Στον οδικό άξονα της Εύβοιας από την Ιστιαία μέχρι την Κάρυστο και την Κύμη. Τον διαγώνιο άξονα Μπράλος - Αντίρριο και Τον άξονα Στυλίδα - Λαμία – Καρπενήσι—Αγρίνιο – Πλατυγίαλι. 

Συνεχίζοντας ο κ. Σουλιώτης έθεσε θέματα, όπως η πολυεπίπεδη διακυβέρνηση, η καταστατική θέση των αιρετών, η οικονομική αυτοτέλεια των δήμων, η λειτουργία των ΔΕΥΑ, τα οποία, όπως επεσήμανε, μαζί με πολλά άλλα θέματα θα επεξεργαστούν οι αρμόδιες Θεματικές Επιτροπές, και οι επικαιροποιημένες θέσεις της Π.Ε.Δ. θα παρουσιαστούν πλήρως στο συνέδριο της Κ.Ε.Δ.Ε., τον ερχόμενο Νοέμβριο και στην Προσυνεδριακή Συνάντηση στη Λαμία. 

Η ΔήμαρχοςΧαλκιδέων, κα Βάκα, αναφέρθηκε στα σημαντικά ζητήματα, που αντιμετωπίζει ο Δήμος Χαλκιδέων και όλοι οι Δήμοι της Εύβοιας και της Στερεάς Ελλάδας γενικότερα, όπως η υποστελέχωση, η μεταφορά των απορριμμάτων και η μη ύπαρξη ενταγμένου έργου ΜΕΑ στη Στερεά Ελλάδα, το προβληματικό οδικό δίκτυο κ.α., για τα οποία ανέφερε μεταξύ άλλων: «Είναι γνωστό πλέον σε όλους μας, παλαιούς και νέους αιρετούς, ότι οι ανάγκες, τα προβλήματα, οι αγωνίες των Δήμων είναι πολλά και τα περισσότερα κοινά. Υποστελέχωση, που ενισχύεται από τις συνταξιοδοτήσεις και την κινητικότητα, κατάργηση νομικών προσώπων, σενάρια κατάργησης των ΔΕΥΑ, οικονομικά προβλήματα που εντείνονται από τις μεγάλες ανάγκες κυρίως για την αποκομιδή και τη διαχείριση των απορριμμάτων και την πολιτική προστασία, με τη μεγάλη επιβάρυνση πλέον του τέλους ταφής, καθιστούν περισσότερο επιβεβλημένη από ποτέ την επιπλέον οικονομική ενίσχυση των Δήμων με έκτακτες χρηματικές ενισχύσεις, όπως και να προχωρήσει σύντομα η εκκρεμούσα χρηματοδότηση για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές από τις δικαστικές αποφάσεις. 

Μπορεί να υπάρχουν πολλά χρηματοδοτικά εργαλεία και η πολιτεία να βρίσκεται δίπλα σε περιοχές που έχουν πληγεί από καιρικά φαινόμενα, όμως τα προβλήματα είναι μεγαλύτερα από ποτέ και απαιτούνται μεγαλύτερα κονδύλια για τα λειτουργικά μας έξοδα». Στη συνέχεια της τοποθέτησής της η κα Βάκα επιχειρηματολόγησε επί της αναγκαιότητας ίδρυσης Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας, ενώ ζήτησε από την Κ.Ε.Δ.Ε. την ανάδειξη θεμάτων που αφορούν στηνεπιτάχυνση διαδικασιών για τηνανασυγκρότηση της πολύπαθης Εύβοιας, στην κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής που δημιουργούν αισιοδοξία στους πολίτες, όπως η Παράκαμψη της Χαλκίδας, αλλά και στην αποτροπή οποιαδήποτε υποβάθμισης της Δ.Ο.Υ. Χαλκίδας, η οποία θα δυσκολέψει τη ζωή 160.000 πολιτών, αλλά και των επιχειρήσεων της Εύβοιας. 

Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το σύνολο των Μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ε.Δ. Στερεάς Ελλάδας καθώς και οι Δήμαρχοι μη Μέλη του Δ.Σ., αναδεικνύοντας θέματα της Στερεάς Ελλάδας, που συζητήθηκαν ενδελεχώς. Συμφωνήθηκε η αποστολή υπομνήματος με τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούν τους Δήμους της Στερεάς Ελλάδας στην Κ.Ε.Δ.Ε., με σκοπό στη συνέχεια να αναληφθούν σχετικές πρωτοβουλίες. Κλείνοντας, ο Πρόεδρος της Κ.Ε.Δ.Ε., κ. Κυρίζογλου υπογράμμισε ότι η Κ.Ε.Δ.Ε. ενώνει τη φωνή της και συμπαραστέκεται στα δίκαια αιτήματα των δήμων και της ΠΕΔ Στερεάς Ελλάδας, ενώ δεσμεύτηκε για την προώθηση του συνόλου των αιτημάτων στα αρμόδια κέντρα αποφάσεων.

 

Η μαθητική …ούντρα

Η μαθητική …ούντρα 

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι να κοιτάζουμε μπροστά. Παλεύουμε για το αύριο, ονειρευόμαστε το αύριο, χτίζoυμε το αύριο. 

Το δικό μας και των παιδιών μας Αυτή είναι η ζωή! Αυτή πρέπει να είναι η ζωή! 

Με μια βασική προϋπόθεση όμως: να μη λησμονούμε το παρελθόν, γιατί το παρελθόν είμαστε εμείς οι ίδιοι, η ζωή μας. Κι ό,τι το παρελθόν μας χάρισε είναι συνδεδεμένο με τη νεανική μας ζωή, ιδιαίτερα τη σχολική, με τη μορφή αρχών, αναμνήσεων και διδαγμάτων ίσως, που εισπράχθηκαν στο διάβα των χρόνων. …

Μ’ αυτές τις σκέψεις προσπαθώ ν’ αντικρίσω το Σχολειό μας. 

Αυτό, που τόσοι πολλοί, εμείς όλοι, απόφοιτοι ή απόμαχοι, το ζήσαμε και το ζούμε. 

Θα ΄θελα να μη θυμάμαι μόνος. 

Να θυμίσω πιο πολύ επιχειρώ! 

Κάποια λίγα απ’ τα πολλά που σκόρπια ανεβαίνουν στη μνήμη. Μιας και σε λίγους μήνες κλείνουμε έναν αιώνα ζωής του Γυμνασίου Σπερχειάδας. 

 Ήθελε να κάνει τα γενέθλιά του ο συμμαθητής στο Γυμνάσιο, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, με την πάσα χωριάτικη όμως μεγαλοπρέπεια. 

Όχι βέβαια με τούρτες και τα συναφή. 

Το μενού στα εφηβικά γενέθλια περιλάμβανε τότε βερμούτ, μύγδαλα και στραγάλια.

Ο πατέρας του τού έστειλε πρωί πρωί με το καλάθι από το χωριό μια φρέσκια μαδημένη κότα, δυο λουκάνικα και μια αχνιστή «μπαμπανέτσα». 

Η οικογένειά του από ένα μακρινό χωριό και καλοστεκούμενη. 

Ήταν η περίφημη μαθητική «ούντρα». Που την περίμεναν πώς και πώς τα μαθητάκια των χωριών.

 Ο φίλος μας έβαλε από νωρίς το απόγευμα στην ξυλόσομπα την κατσαρόλα με νερό και μέσα την κότα να σιγοβράζει. 

Σιγύρισε το καμαράκι και μόλις σουρούπωσε πετάχτηκε στο διπλανό μπακάλικο να πάρει καμιά μπύρα. 

Ένας συμμαθητής μας, μεγάλος χωρατατζής, καλεσμένος κι αυτός στο «τσιμπούσι», σκάρωσε την πλάκα. 

Μπήκε από το μισάνοιχτο παράθυρο, άρπαξε τη σχεδόν βρασμένη κότα κι έβαλε στη θέση της ένα ...κραμπολάχανο.

 Γυρίζοντας ο εορτάζων ξεσκέπασε την κατσαρόλα κι έμεινε κόκαλο. 

Η κότα έβγαλε φτερά. 

Πήγε να σκάσει. 

Κατάλαβε το χουνέρι.

Τηγάνισε τα λουκάνικα με μπόλικα αυγά κι ατάραχος περίμενε τους καλεσμένους. 

Σε λίγο έφτασε η «πλέμπα» μ’ ένα κουτί, όμορφα περιτυλιγμένο. Το άνοιξε. 

Μέσα σε μια λαδόκολλα ήταν η πολύπαθη βραστή κότα που μοσχομύριζε με άφθονα μπαχαρικά. 

Ο δράστης, άριστος στα φιλολογικά, έβγαλε λόγο, τα μπουρδούκλωσε με μαεστρία, μοίρασε ευχές και η κότα ξεκοκαλίστηκε στο άψε σβήσε. 

 Τέτοια νοστιμιά!

Από τη σελίδα του κ. Βασίλη Κανέλλου

 

Ο μπαρμπα-Θανάσης Τριαντάφυλλος του Γιάννη Μακρή, συνταξιούχου δασκάλου

Στην Ιτέα (Κρετσίστα) Ραπτοπούλου Ευρυτανίας που πρωτοδιορίστηκα δάσκαλος γνώρισα έναν πράο, θυμόσοφο Κρετσιστινό, τον μπαρμπα-Θανάση Τριαντάφυλλο. (Τον αποκαλώ μπαρμπα-Θανάση, παρόλο που είναι χρόνια πεθαμένος, γιατί μου φαίνεται τόσο ζωντανός, όταν τον θυμάμαι) 

Ο «γέρων πρεσβυτίας, άκρως φίλος της παιδείας» (έτσι υπέγραψε το γράμμα που μου έστειλε, όταν πήρα μετάθεση και έφυγα από το χωριό του), όσο υπηρετούσα στην Ιτέα με πολλή διακριτικότητα προσπαθούσε να με μυήσει στις συνήθειες και τις ιδιαιτερότητες της ζωής του χωριού του, αλλά και στη ζωή των κατοίκων του τις περασμένες δεκαετίες. Για όποιο πρόβλημα αντιμετώπιζα ο μπαρμπα-Θανάσης εύρισκε λύση και του ήμουν ευγνώμων γι' αυτό. 

Είχα δυο παιδιά του μαθητές, την Ελευθερία και τον Αλέκο, αλλά ο μπαρμπα-Θανάσης συμπεριφερόταν και μου μιλούσε λες κι όλοι οι μαθητές του σχολείου, 37 τον αριθμό, ήταν δικά του παιδιά. 

Ήμουν νέος 24 ετών, ορμητικός και ενθουσιώδης, και οι συζητήσεις μαζί του ήταν απόλαυση. Αγαπούσε πολύ το διάβασμα και δεν άφησε βιβλίο για βιβλίο αδιάβαστο από τη φτωχή βιβλιοθήκη μου, αλλά και από την υποτυπώδη σχολική, δανειστική βιβλιοθήκη που προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε με μεταχειρισμένα βιβλία που μας έστελναν κάποιοι συνάδελφοι σχολείων της Λαμίας. Με εξέπλησσε η διεισδυτική του ματιά και η κριτική τουσκέψη. 

 Δε θα ξεχάσω όμως ένα συμβάν που μας στενοχώρησε και τους δυο. Το κοντινότερο χωριό που διέθετε μεγάλο παντοπωλείο, κάτι σαν σημερινό Σούπερ Μάρκετ, ήταν η Γρανίτσα. Εκεί το παντοπωλείο του Πάντου είχε τα ...πάντα. 

Πώς να μεταφερθούν όμως μέχρι την Κρετσίστα, που δεν είχε συγκοινωνία;

 -Δάσκαλε, αύριο θα πάω με το μουλάρι μου στη Γρανίτσα. Σημείωσε ό,τι χρειάζεσαι να σου το φέρω. Στο μουλάρι μπορώ να φορτώσω πολλά πράγματα, μου είπε μια μέρα ο μπαρμπα-Θανάσης. 

Παρήγγειλα, όσα χρειαζόμουν -και δεν ήταν λίγα-, αφού υπήρχε υποζύγιο. Το πρόβλημα εντοπιζόταν κυρίως στα δοχεία του λαδιού και του πετρελαίου. (Δεν είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα). 

Πότε θα ξανάβρισκα τέτοια ευκαιρία; 

Έτυχε όμως, την άλλη μέρα το απογευματάκι, όταν επέστρεφε ο μπαρμπα-Θανάσης από τη Γρανίτσα με το μουλάρι φορτωμένο, να βρίσκομαι στο προαύλιο της εκκλησίας, όπου κατέληγαν οι δρόμοι-μονοπάτια που οδηγούσαν από Λεπιανά, Ραφτόπουλο και Γρανίτσα προς Κρετσίστα. 

Βλέπω, λοιπόν, να ξεπροβάλει το μουλάρι φορτωμένο, ο μπαρμπα-Θανάσης πεζός και πίσω η γυναίκα του φορτωμένη «ζαλίγκα» το δοχείο το λάδι που παρήγγειλε η αφεντιά μου! Ντράπηκα και θύμωσα με τον εαυτό μου, γιατί ίσως εγωιστικά και ασφαλώς επιπόλαια δε σκέφτηκα τις δυσκολίες της μεταφοράς. 

- Μπαρμπα-Θανάση με συγχωρείς, αλλά μου είχες πει ότι θα μεταφέρεις τα ψώνια με το μουλάρι. Όχι να φορτωθεί η γυναίκα σου το δικό μου δοχείο λάδι... 

 - Τι το δικό σου δοχείο, δάσκαλε, τι κάτι άλλο. Δεν θα ερχόταν ξεζαλίκωτη, απάντησε.

 Στενοχωρήθηκα πολύ. 

Ο μπαρμπα-Θανάσης το αντιλήφθηκε, αλλά δεν είπε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή. 

Την άλλη μέρα μου διηγήθηκε ένα ανέκδοτο, για να μη στενοχωριέμαι, όπως είπε: «Προπολεμικά είχε έρθει στα μέρη μας ένας Γερμανός τουρίστας. Ο ίδιος ήρθε και μετά τον εμφύλιο. Στο καφενείο τον ρώτησαν, αν παρατήρησε κάποια πρόοδο στον τόπο τους κατά τη δεύτερη επίσκεψή του. 

Εκείνος απάντησε: 

- Ναι, είδα μια μικρή πρόοδο. Προπολεμικά είδα άντρες καβάλα στα μουλάρια και γυναίκες ζαλιγκωμένες, να ακολουθούν. Τώρα οι γυναίκες είναι πάλι φορτωμένες, αλλά πάνε μπροστά από τα μουλάρια. 

Τότε κάποιος χωρατατζής είπε: «Δεν κατάλαβες καλά, καμαράτ.f Τώρα, μετά τον εμφύλιο, είναι ο τόπος γεμάτος νάρκες...» 

«Αυτή ήταν και είναι ακόμα η μοίρα των γυναικών εδώ στην Ευρυτανία, δάσκαλε», είπε στο τέλος ο μπαρμπα-Θανάσης. 

«Ποιος ξέρει; Αργότερα μπορεί να περπατούν κι αυτές ξεζαλίκωτες...» 

Υ.Γ το κείμενο του ΔΑΣΚΑΛΟΥ δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΄΄ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ΄΄ τεύχος 49 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ -ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ -ΜΑΡΤΙΟΣ 2016 (Ευχαριστώ θερμά τη συντακτική Του ομάδα για την άδεια αναδημοσίευσης)!

Φωτογραφία δεύτερη κ. Ioannis Elatos Makkas

f  καμαράτ:Σύντροφος στα γερμανικά 

7ησυνεδρίαση Διοικητικού Συμβούλιου Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (Π.Ε.Δ.) Στερεάς Ελλάδαςστην Κύμη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

«7ησυνεδρίαση Διοικητικού Συμβούλιου Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (Π.Ε.Δ.) Στερεάς Ελλάδαςστην Κύμη» 

 Στην Κύμη συνεδρίασε το Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ε.Δ. Στερεάς Ελλάδας, τοΣάββατο18 Μαΐου, μετά από πρόσκληση του Δημάρχου Κύμης – Αλιβερίου, κ. Νίκου Μπαράκου. 

 Παρόντες στη συνεδρίαση ήταν ο Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου, κ. Σεραφείμ, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, κ. Σπανός, οι Βουλευτές Εύβοιας κ. Ζεμπίλης, κα Καραμπατσώλη και κα Καζάνη, ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Ευβοίας, κ. Κελαϊδίτης, μέλη του οικείου Δημοτικού Συμβουλίου καθώς και εκπρόσωποι φορέων της περιοχής. 

Ο Πρόεδρος της Π.Ε.Δ., κ. Νίκος Σουλιώτης αναφέρθηκε με τα θερμότερα λόγια για τη φιλοξενία του Δημάρχου, κ. Μπαράκου, των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου και των κατοίκων του Δήμου Κύμης – Αλιβερίουκαι επεσήμανε: «Έχουμε καταφέρει μέσα από τη συνεργασία μας, σε επίπεδο Δήμων μέσω της Π.Ε.Δ., αλλά και σε συνεργασία με την Περιφέρεια, τους βουλευτές αλλά και άλλους φορείς της Στερεάς Ελλάδας να πετύχουμε συλλογικές νίκες. 

Ως Π.Ε.Δ., συνεδριάζουμε σε όλους τους Δήμους για να ακούσουμε τα προβλήματά τους και στη συνέχεια να αγωνιστούμε κι εμείς, στο πλευρόκάθε Δήμου, για τη λύση τους. Δυναμώνουμε τη φωνή τους κατά 25 φορές, καθώς κάθε απόφαση της Π.Ε.Δ. μεταφράζεται σε μία ομόφωνη απόφαση των 25 Δήμων της Στερεάς Ελλάδας. Παράλληλα, γινόμαστε πρεσβευτές του κάθε Δήμου, όπως θα γίνουμε και για την πανέμορφη Κύμη, την οποία σίγουρα αξίζει να επισκεφθούν όλοι όσοι επιθυμούν να γνωρίσουν τις ομορφιές της Στερεάς Ελλάδας». 

 Ο Δήμαρχος Κύμης – Αλιβερίου, κ. Νίκος Μπαράκος έθεσε υπόψη του Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ε.Δ., μεταξύ άλλων, τα εξής: 

• Το ζήτημα της λειψυδρίας, και αναφέρθηκε στην ανάγκη ολοκλήρωσης του φράγματος των Μανικίων, που θα δώσει νερό εξαιρετικής ποιότητας, όχι μόνο στον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου, αλλά και στην Δ.Ε. Αμαρύνθου του Δήμου Ερέτριας. Ο κ. Μπαράκος ανέφερε ότι το έργο έχει ωριμάσει μελετικά, ωστόσο πρέπει να προχωρήσει άμεσα η κατασκευή του καθώς λόγω της κλιματικής αλλαγής τα περιθώρια στενεύουν.

 • Την ανάγκη αναβάθμισης του οδικού δικτύου της Εύβοιας και της διασύνδεσης της Εύβοιας και της ηπειρωτικής Ελλάδας με τα νησιά του κεντρικού Αιγαίου, μέσω του λιμένος Κύμης, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ως εθνικής σημασίας. Όπως ανέφερε ο Δήμαρχος, το κακό οδικό δίκτυο σε όλο το εύρος της Εύβοιας αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της περιοχής. 

• Το θέμα του κόστους μεταφοράς και διαχείρισης των απορριμμάτων, που δημιουργεί μια ασφυκτική οικονομική κατάσταση και δεν επιτρέπει στους Δήμους να επικεντρωθούν σε δράσεις αναπτυξιακού χαρακτήρα, καθότι έχουν έρθει σε θέση να αγωνίζονται βασικά για τη διασφάλιση της βιωσιμότητάς τους. 

 • Την άναρχη τοποθέτηση ανεμογεννητριών. Ο κ. Μπαράκος επεσήμανε την ανάγκη εκπόνησης νέου χωροταξικού σχεδίου, για να καταστεί σαφές που μπορούν να γίνονται παρεμβάσεις και που όχι. Επίσης ανέφερε ότι θα πρέπει να υπάρξει εθνικός σχεδιασμός για τις Α.Π.Ε., που θα σέβεται την αρχή της αναλογικότητας και δε θα μεταθέτει όλο το βάρος σε μία περιοχή, όπως γίνεται μέχρι σήμερα, με τη Νότια Εύβοια. 

• Την υποστελέχωση των περιφερειακών Δήμων. Ο Δήμαρχος αναφέρθηκε στο γεγονός ότι ο Δήμος διαχειρίζεται έργα αξίας 50 εκατ. ευρώ με 5 μόνο μηχανικούς. Ζήτησε να επιταχυνθεί η -αργή σήμερα- διαδικασία προσλήψεων και να εξορθολογιστεί η διαδικασία κινητικότητας, καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί ένας υπάλληλος να μετακινείται σε άλλον φορέα, χωρίς να έχει ο Δήμος το δικαίωμα να ζητήσει την παραμονή του ή την άμεση αντικατάστασή του για την κάλυψη του κενού. 

Στη συνέχεια της συνεδρίασης αναδείχθηκαν και άλλα θέματα που απασχολούν τους Δήμους, όπως η κατάργηση των σχολικών επιτροπών, που θα δημιουργήσει προβλήματα στην άμεση αποκατάσταση ζημιών, η ανάγκη χρηματοδότησης ενεργειακών κοινοτήτων των Δήμων για την κάλυψη των αναγκών τους και την ανακούφιση των δημοτών και η ανάγκη ενίσχυσης των Δήμων για την προμήθεια μηχανημάτων έργων και εξοπλισμού πολιτικής προστασίας. 

Κλείνοντας ο Πρόεδρος της Π.Ε.Δ., κ. Νίκος Σουλιώτης ανέφερε: «Το σύνολο των αιτημάτων που διατυπώθηκαν σήμερα, θα συμπεριληφθούν στην απόφαση του Διοικητικού μας Συμβουλίου και θα υπάρξει άμεσα επικοινωνία με τους εμπλεκόμενους φορείς για να διεκδικήσουμε τις απαιτούμενες λύσεις. 

Ο κ. Περιφερειάρχης και οι κ. βουλευτές, επίσης, όντας παρόντες καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίασης, είμαι σίγουρος ότι επίσης θα προβούν στις ανάλογες ενέργειες και οχλήσεις για τη λύση των ζητημάτων που τέθηκαν. Προφανώς και δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαστε με την υποστελέχωση των Δήμων μας ή με την άναρχη χωροθέτηση ανεμογεννητριών ή τη διαχείριση των απορριμμάτων στην περιφέρειά μας, ωστόσο γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις και θα συνεχίσουμε να πιέζουμε μέχρι να έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα, στο μέτρο πάντα του δυνατού. 

Η Π.Ε.Δ. έχει καταφέρει πολλά και μαζί με τους 25 Δήμους της Στερεάς θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε για τον τόπο μας και κυρίως για τους πολίτες».

 

Κυκλοφόρησε το φύλλο165 της εφημερίδος «Λεπιανίτικα Νέα»

Κυκλοφόρησε με πολλά κι ενδιαφέροντα θέματα το φύλλο165 της εφημερίδος «Λεπιανίτικα Νέα» 

Καλοτάξιδο !

 Από την ομάδα σύνταξης το ενημερωτικό μήνυμα : Καλησπέρα 

Σας στέλνουμε σε ηλεκτρονική μορφή το φύλλο 165 της εφημερίδος «Λεπιανίτικα Νέα» που αφορά το 3μηνο Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος έτους 2024. 

Με εκτίμηση και πατριωτικούς χαιρετισμούς, ευχόμεθα τα καλύτερα για εσάς και τις οικογένειές σας. 

 Δημήτριος Σπ. Γεωργαλής 

Αρχισυντάκτης -Υπεύθυνος 

Έκδοσης και Ηλεκτρονικής Διανομής

ΛΕΠΙΑΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ Α 3ΜΗΝΟ 2024 by flotsiosalex

 

ΕΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ...Κρετσίστα,1963..

Τιμής ένεκεν  στον αείμνηστο ΔΑΣΚΑΛΟ του μικρού χωριού μας ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΡΗ ....

Αφιερωμένο επίσης στους αείμνηστους συγχωριανούς Μας

Χρήστο και Χρύσω Ξυραφάκη …

Αιωνία η μνήμη ... 

Δεν είμαι Ευρυτάνας, δηλώνω όμως φίλος των Ευρυτάνων και της Ευρυτανίας από τότε που διορίστηκα ως δάσκαλος στο νομό σας.

Δε γνωρίζω, αν σάς ενδιαφέρει η προσωπική μου εμπειρία από την τετράχρονη θητεία μου στην «εύανδρο» περιοχή σας και η πρώτη «γνωριμία» μου μ' αυτήν. 

Την παραθέτω για όποια χρήση νομίζετε....

Καλοκαίρι του 1963, σε ηλικία 24 ετών, γεμάτος όνειρα και όρεξη να προσφέρω στους μαθητές μου ό,τι καλύτερο μπορούσα, πληροφορήθηκα το διορισμό μου στην Ευρυτανία.

Δε θα έλεγα ότι ενθουσιάστηκα, γιατί η επαφή μου με τις ορεινές περιοχές ήταν αυτή που μου προσέφεραν οι χάρτες και το μάθημα της γεωγραφίας. 

Όταν παρουσιάστηκα στον Επιθεωρητή της Α΄ περιφέρειας Ευρυτανίας, δέχτηκα, όχι χωρίς δισταγμό, το διορισμό μου στην Ιτέα (Κρετσίστα)-Ραπτοπούλου του τέως (και νυν) δήμου Απεραντίων, γιατί έβλεπα στο χάρτη μια λεπτή μαύρη γραμμή (που συμβόλιζε δρόμο) που περνούσε αρκετά κοντά από το χωριό αυτό, ενώ το Βασιλέσι που μου πρότεινε επίσης δεν το πλησίαζε δρόμος. (Βέβαια, η γραμμή που έβλεπα στο χάρτη δεν είχε καμιά σχέση με τη συγκοινωνία.) 

Η πρώτη μετάβασή μου στον τόπο διορισμού ήταν λίγο επεισοδιακή έν συγκρίσει με τις μετακινήσεις μας στον κάμπο. 

Το λεωφορείο τερμάτιζε στη Δυτική Φραγκίστα κι από κει μας παραλάμβαναν τα ημιεπιβατικά αυτοκίνητα των Σακαλή, Κακιώρη(;) και Πέτσα. 

Η δική μας «φουρνιά» των νεοδιορισμένων στα χωριά των Απεραντίων είχαμε την τύχη να κάνουμε το παρθενικό μας ταξίδι Φραγκίστα-Ραφτόπουλο με τον «πρύτανη» των οδηγών των ημιφορτηγών που εκτελούσαν συγκοινωνία, το γερο-Σακαλή. 

Ο καλοκάγαθος και ολίγον είρωνας οδηγός «απολάμβανε» την ανησυχία ημών των νεοφώτιστων με τις αγωνιώδεις ερωτήσεις, κυρίως για το πότε θα φτάσουμε στον τόπο του προορισμού του ο καθένας. 

Μια ομάδα από πέντε δασκάλους και δυο δασκάλες ήμαστε οι «τυχεροί». 

Θα ταξιδεύαμε μέχρι το τέρμα εκείνου του δρομολογίου, το Ραφτόπουλο. 

Ο μπαρμπα-Ηρακλής (νομίζω) μας απαντούσε: «Μη βιάζεστε, γιατί θα γεράσετε γρήγορα>>. 

 Αφού περάσουμε τη Βούλπη και κατεβάσουμε μερικά αρνάκια και ανθρώπους, πιούμε και κανένα τσίπουρο, μετά στο Λημέρι και τη Γρανίτσα, θα φτάσουμε... 

Ίσως χρειαστεί να σπρώξετε λίγο στην ανηφόρα του δρόμου πριν από τη Γρανίτσα...» 

Από την αγωνία μας δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε ούτε το ωραίο θέαμα της παρθένας φύσης, που μας προσφερόταν.

 Προσπαθούσαμε να αναπλάσουμε με τη φαντασία μας το χωριό «μας», τον τόπο που πλέον θα γινόταν δεύτερη πατρίδα μας, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια...

 Τελικά φτάσαμε στην κεντρική πλατεία του Ραφτόπουλου στις 10.30 μ.μ  περίπου. 

Ο γερο- Σακαλής είχε δίκιο για τις καθυστερήσεις . 

Εκεί, ειδοποιημένα από τον Επιθεωρητή, περίμεναν   άτομα των σχολικών επιτροπών, ένας από κάθε χωριό, για να μας οδηγήσουν μέσα από μονοπάτια στον τόπο του προορισμού μας. 

Παρούσες και οι αρχές του χωριού: ο παπα-Τσιτσάνης, ο δάσκαλος Μαυρογόνατος και ο πρόεδρος Παπαδήμος

Η ατμόσφαιρα ήταν φιλική, ζεστή και τα καλωσορίσματα έδιναν κι έπαιρναν. 

Μας πρότειναν να μας φιλοξενήσουν στα σπίτια τους αυτή την νύχτα και την άλλη μέρα να μας ξεπροβοδίσουν. 

Δε θυμάμαι τι έκαναν οι άλλοι συνάδελφοι, εγώ όμως ζήτησα να μάθω, αν είναι κάποιος από την Κρετσίστα να με οδηγήσει ως εκεί.

 Ήταν, βέβαια, εκεί ένα γεροδεμένο παλικάρι, ο γιος του προέδρου της σχολικής επιτροπής, ο Χρήστος Ξυραφάκης. 

Κι ενώ άλλοι προσπαθούσαν να με αποτρέψουν από το εγχείρημα, ο συνοδός μου απαντώντας σε σχετική ερώτησή μου είπε: 

«Μπορούμε να πάμε, δάσκαλε. Επειδή είναι νύχτα θα κάνουμε καμιά μιάμιση ώρα...» 

Κι ενώ κάποιοι εξακολουθούσαν να προσπαθούν να με μεταπείσουν, κάποιος από τους ντόπιους είπε: «Δεν τον βλέπετε; 

Είναι αποφασισμένος να πάει στην Κρετσίστα απόψε. 

Αφήστε τον να πάει στο καλό...» 

Η διαδρομή μέσα από καστανιές και έλατα θα μου μείνει αξέχαστη... 

Μου έκανε εντύπωση που δεν έβλεπα πουθενά φως.... 

Έχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου, κάπου-κάπου ρωτούσα: «Χρήστο, αργούμε ακόμα;» 

«Λίγο ακόμα, δάσκαλε». 

Σταμάτησα να ρωτάω, όταν μου είπε να προσέχω σε ένα σημείο τον «πέτακα» που ανοιγόταν στ' αριστερά του μονοπατιού.

 

Ενστικτωδώς έγειρα το σώμα μου προς τα δεξιά, σχεδόν κόλλησα στην πλαγιά δεξιά μας και σκέφτηκα ότι ίσως είχαν δίκιο οι Ραφτοπουλίτες που έλεγαν να κοιμηθούμε εκεί απόψε... 

Ήμουν απογοητευμένος και κουρασμένος, αφού φύγαμε στις έξι το πρωί από τη Λαμία και τώρα πλησίαζαν μεσάνυχτα. 

Είχα πάψει προ πολλού να ρωτώ, αν φτάνουμε, όταν ξαφνικά είδα να γυαλίζουν αραιά και πού τσίγκινες στέγες ανάμεσα στα δέντρα κάτω από το φως του ολόγιομου φεγγαριού... 

«Φτάνουμε, δάσκαλε», ακούστηκε υπόκωφη η φωνή του συνοδού μου. 

«Και τα φώτα πού είναι;»  ψέλλισα, μαντεύοντας μάλλον την απάντηση.... 

«Δεν ήρθε ακόμα το ηλεκτρικό σε μας...», είπε ο Χρήστος. 

Με καλωσόρισε η γυναίκα του η Χρύσω, μια λυγερόκορμη όμορφη κοπέλα, με τις άκρες της πολύχρωμης μαντίλας της ριγμένες με τέχνη πάνω από το κεφάλι της και, παρόλες τις διαβεβαιώσεις μου ότι δεν πεινούσα, μας ετοίμασε τηγανητά αυγά...

 Την πρώτη νύχτα στην Κρετσίστα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ για αρκετή ώρα, σκεπτόμενος τη ζωή μου σ' αυτόν τον κακοτράχαλο τόπο, που καλά-καλά δεν μπορούσα να περπατήσω.... 

Όταν όμως άρχισα να σκέπτομαι το σχολείο και τους μαθητές μου  ο ύπνος σφράγισε τα βλέφαρά μου...

 Καλημέρα, Κρετσίστα, καλημέρα δασκαλική ζωή... 

Υ.Γ το κείμενο του ΔΑΣΚΑΛΟΥ δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΄΄ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ΄΄ τεύχος 45 (Ευχαριστώ τη συντακτική Του ομάδα για την άδεια αναδημοσίευσης …)!

Ο ΧΑΝΤΖΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΥΤΣΩΚΟΣ (1912-1994) ΘΥΜΑΤΑΙ...

Ο ΧΑΝΤΖΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΥΤΣΩΚΟΣ (1912-1994) ΘΥΜΑΤΑΙ... 

- Εγώ άνοιξα το μαγαζί το 1927... ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΤΕΜΠΛΑΣ 

 Περνούσαμαν παλιά από ’δω με τριχιές, με σανίδια, με περαταργιές.

 Δυο σχοινιά, συρμάτινα αυτά, δεμένα επάνω, το ένα άκρο από ’δω, το άλλο από πέρα. Στο μεταξύ απάνω σ’ αυτό ήταν ένα τετράγωνο, σαν μπαούλο ας υποθέσουμε. Έμπαινε μέσα ο επιβάτης που ήθελε να περάσει.

 Όταν έμπαινε μέσα, τον τράβαγε εκείνος από πέρα, και αυτό είχε κρικέλες, έτσι, πάενε ψηλά στα σύρματα. 

Βρρρ..., πέρναγε από την άλλη μεριά… 

Ύστερα φτιάξαμαν τη τέμπλα, το πράσινο γιοφύρι. 

Μέχρι που ’σπασε κι έπεσε ο τσοπάνης μέσα. Ο άνθρωπος αυτός που έπεσε μέσα, ήταν απ’ το χωριό. Μάλιστα ήταν και πεθερός μου. Φώτης Ματσούλας λέγονταν αυτός. 

Ο καιρός ήτανε Δεκέμβριος μήνας και το αυτού μη λογαριάζεις τι ήτανε… 

Από τότε άρχισαν να φωνάζουνε για το γιοφύρι. 

Έτυχε να είναι τότε και ο πατριώτης μας, ο Στράτος, που ήτανε από ’δω, απ’ το Βάλτο, απ’ την Αμφιλοχία, απ’ έξω απ’ ένα χωριό που λέγεται Λοτρό, ή Κρίκελλο σήμερα. 

Αυτό το γιοφύρι, το πέτρινο, έγινε το 1908, επί πρωθυπουργίας του Νίκου Στράτου. 

Ναι! 

Έκοψε αυτός τις πιστώσεις από το κράτος και έκανε τα δυο γιοφύρια αυτά, του Αυλακιού πέρα και τούτο. Έγινε πρώτα του Αυλακιού από το ΄5 μέχρι το ΄8, έκαναν ό,τι έκαναν εκεί, και τα καλούπια, επειδή δεν υπήρχε συγκοινωνία, τα ρίχναν μέσα στο ποτάμι, κάτω, και τα φέραν εδώ. 

Τα συμπλήρωσαν βέβαια και τα υπόλοιπα και άρχισαν το γιοφύρι εδώ το 1908…. Προχώραγαν. Οι μαστόροι αυτοί ήτανε όλοι Ηπειρώτες, από πέρα. 

Ο εργολάβος λεγόταν Κωνσταντίνος Ν. Παρίσης. 

Οι πρωτομαστόροι, Γεώργιος Σταμάτης και Βασίλειος Σούλης. 

Ηπειρώτες κι αυτοί. Κατάγονταν από ένα χωριό, δεν θυμάμαι καλά, Βύσσιανη; 

Κάπου κει πέρα να πούμε. 

Δεν το θυμάμαι, όχι… Οι εργάτες τότε που ερχόνταν από εδώ, από τα γύρα χωριά, έπαιρναν 5 λεφτά μεροκάματο. 

Όποιος έπαιρνε μια πεντάρα, ήταν το ανώτερο μεροκάματο. 

Τότε του έδιναν συγχαρητήρια οι άλλοι που έκοψε 5 λεπτά την ημέρα αυτός ο άνθρωπος. Τόσο ήταν το εργατικό… 

Στέκονταν ο εργολάβος, όταν άρχισε για να κλειδώσει τη μεγάλη καμάρα, στέκονταν ο μηχανικός με το βιβλίο στα χέρια.

 Τα λιθάρια αυτά, τα αγκωνάρια που λέμε τώρα, ήταν όλα αριθμισμένα με αριθμούς. Και κάμανε δυόμιση ημερονύχτια. Εργάζονταν με βάρδια να μη σταματήσει όσου να κλειδώσει το γιοφύρι. Διόμιση μερονύχτια και στέκονταν με το βιβλίο στα χέρια αυτός. 

Το 4… Όπ το μηχάνημα, έβανε το 4 επάνω. Το 8… Μπήκε. Το άλλο. Απάνω. Όσου κλείδωσε το γιοφύρι… Είχε φόβο βέβαια ο πρωτομάστορας αυτός, ο εργολάβος, φόβο πολύ μην αποτύχει. 

Όταν όμως κλείδωσε το γιοφύρι και βασίστηκε, τότε ήρθανε, κάλεσε τους παπάδες των γύρω χωριών, όλων εδώ, και κάνανε τελετή δύο μέρες. 

Δυο μέρες, δυο βράδια, τελετή. Σφάζανε σφάγια, ψένανε, τρώγανε, γλεντάγανε, γινόνταν πολύ πανηγυρικό κει πέρα να πούμε. Αγιασμός αυτού πέρα οι παπάδες, και, και… Έληξε αυτό, προχώρησε και το υπόλοιπο, το φτιάξανε. Τελείωσε το 1911. 

Έκανε τρία χρόνια! Δούλευαν συνέχεια. 

Βέβαια. Δεν έκοβαν. 

Εκτός μια μέρα βροχή που δεν επιτρεπόταν εργασία. 

Συνέχεια δούλευαν, βάραγαν με το κοπίδι, βάραγαν για να βάλουνε φουρνέλο, τρύπα με το λοστό. 

Αυτό το τσιμέντο που βάλανε, βάλανε κι ασβέστη βέβαια, δεν ξέρω κι εγώ τι μίγμα ήταν αυτό. 

Δεν ξέρω. 

Όχι το σημερινό τσιμέντο. Αυτό ερχόταν πιο στέρεο από το σημερινό. Πολύ πιο στέρεο… Πνίγηκε τότε κι ένας εργάτης. 

Από την Ήπειρο. Και τον θάψανε εδώ, στο νεκροταφείο του χωριού μας. Και του ’φτιαξαν πέτρινο μνημείο… 

Τέλειωσε είπαμε το γιοφύρι. 

Όταν ήλθανε από κάτω άλλοι ανώτεροι, ήλθαν να τους παραδώσει το γιοφύρι, του λένε, το κράτησες, ο Αχελώος έχει μεγάλο εδώ φέρμα, ύστερα από καιρό μπορεί να το κόψει το γιοφύρι. Τέλος, είπε κι αυτός, δεν ξέρω κι εγώ τι προφασίστηκε, το ’χω μελετήσει εγώ, το ’να, τ’ άλλο, καλά είναι.

 Τέλος πάντων. Και το παρέδωσε με 135 τόνους να περνάει απάνω, 135 τόνους βάρος! Το 1927 βέβαια ήρθε ένα μεγάλο φέρμα, το ’κοψε από το πέρα μέρος, αλλά με τις ενέργειες από ’δω των κοινοτήτων έστειλε το υπουργείο ανθρώπους, πάλαι Ηπειρώτες, και το επιδιορθώσαν όπως ακριβώς ήταν… 

Εγώ άνοιξα το μαγαζί το 1927. Από τότε καταπιάστηκα κάτω, κοντά στο γιοφύρι. Χάνι μωρέ, χάνι. Με άχυρα από πάνω. Καταλαβαίνεις. 

Με κλαδιά πλεγμένα γύρα. Καταδίκη, καταδίκη… 

Πέρναγε ο κόσμος, κουβάλαγε τότε καλαμπόκι. 

Η Ευρυτανία, όλη εκεί πέρα, ερχότανε στην Αμφιλοχία, τον Κραβασσαρά, για καλαμπόκι. 

Αυτή η αγορά έρχονταν κοντινότερα. 

Βέβαια. Ήτανε πέρασμα εδώ πέρα. 

Εμείς δεν πηγαίναμαν και τόσο συχνά προς τα ’κει. Δεν είχαμαν πολύ πάρε-δώσε με πέρα. 

Αν είχαμαν μια υπόθεση στο Καρπενήσι, τότε ναι. 

Πηγαίναμαν όμως στο μύλο. 

Ήταν ένας λιθαρόμυλος απέναντι, λίγο πιο πέρα, σ’ ένα παραπόταμο. Περνούσαν και πολλά κοπάδια πρόβατα. Σταματούσαν στο μαγαζί, κοιμόντουσαν… (* αφήγηση και ηχογράφηση: Βρουβιανά Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, 17 Οκτωβρίου 1986)

Από τη σελίδατου κ. Σπύρου Μαντά

 

Απεβίωσε ο δάσκαλος της Ιτέας Γρηγόρης Γεωργαλής

Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών ο  δάσκαλος Γρηγόρης Γεωργαλής του Θωμά. 

Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο χωριό μας από το 1979 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 οπότε το Δημοτικό μας σχολείο ελλείψη μαθητών έκλεισε,  κι ο Γρηγόρης συνέχισε να διδάσκει σε άλλα χωριά μέχρι τη συνταξιοδότησή του … 

 Εξαιρετικός παιδαγωγός  κι άνθρωπος ήταν ο πρώτος δάσκαλος που οργάνωσε κοινές εκδρομές με το δημοτικό σχολείο Λεπιανών κι άλλες επίσης στα γύρω χωράφια από κοινού με τους γονείς μας . 

Ήθελε να μεταδώσει τις γνώσεις του σε όλα τα παιδιά και συνήθως εργάζονταν με τους πιο αδύναμους μαθητές. 

Το χωριό μας εκείνα τα χρόνια είχε ζωή , είχε παιδικές φωνές ,είχε φυσικά και δυσκολίες σημαντικές .. 

Ο Δάσκαλος τις γνώριζε κι αυτές και προσπαθούσε να βοηθήσει όσο μπορούσε. 

 Ήθελε το σχολείο σε τάξη και καθαρό , φρόντιζε τον κήπο , φύτευε λουλούδια, τριανταφυλλιές κλπ μεταδίδοντας τις γνώσεις του και σ΄ εμάς !

 Προσωπικά τον είχα δάσκαλο από την τετάρτη δημοτικού μέχρι και την έκτη ..(1979-1982) Εξαιρετικός παιδαγωγός  και  νομίζω πως ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος στο χωριό μας , ήταν ο τελευταίος που δίδαξε στο δημοτικό σχολείο μας μέχρι το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, οπότε αυτό έκλεισε οριστικά... 

Ελαφρύ το χώμα ! 

Αιωνία η μνήμη Δάσκαλε ! 

Συλλυπητήρια θερμά στην οικογένειά του !

Πόσο πολύ σ΄αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις...

Γιατί μωρέ Πέτρο; 

Η Δήμητρα και ο Πέτρος συναντήθηκαν για πρώτη φορά στην πρώτη τάξη του ιδιωτικού γυμνασίου εκεί γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 60. 

Και οι δύο ήταν καλοί μαθητές και σύντομα διακρίθηκαν στην τάξη για την επιμέλειά τους. Τους ξεχώρισαν και οι καθηγητές τους και σύντομα σε αυτήν ανέθεσαν το απουσιολόγιο και αυτόν τον όρισαν ως επιμελητή, αξιοζήλευτες θέσεις τότε. 

Οι αυξημένες υποχρεώσεις της τάξης σύντομα τους έφεραν κοντά. Έγιναν φίλοι. Αυτή καλή στα φιλολογικά και αυτός στα μαθηματικά, σύντομα ανέπτυξαν και μια ιδιαίτερη σχέση βοηθώντας ο ένας τον άλλον στις ασκήσεις. 

Στα διαλείμματα οι υποχρεώσεις τους στην αίθουσα τους έδιναν το ελεύθερο να παραμένουν μόνοι τους στην τάξη, ετοιμάζοντας τα μαθήματα της επόμενης ώρας. Κάπως έτσι πέρασαν τα τρία πρώτα χρόνια του γυμνασίου. Τότε δεν υπήρχε το λύκειο και το πέρασμα στην Δ΄ τάξη τους βρήκε με ακόμη δυνατότερη φιλία. 

Όπως ήταν φυσικό μπαίνοντας στην εφηβεία, κάτι άλλαζε στα αισθήματά τους. Όμορφοι και οι δύο με φυσιολογική ανάπτυξη σύντομα αντιλήφθηκαν, ότι κάτι πιο δυνατό τους ένωνε. 

Τα αγγίγματα κρατούσαν λίγο περισσότερο και αυτό έφερνε σε αμηχανία τις άγουρες ψυχές τους. Στην επόμενη τάξη είχαν πια όλα τα χαρακτηριστικά των νέων ανθρώπων. Όμως κάτι τους μπέρδευε. 

Χωρίς να το καταλάβουν μπήκαν σε έναν αδιέξοδο ανταγωνισμό για το ποιος είναι καλύτερος ή εξυπνότερος. 

Τα αισθήματα δυνάμωναν, όμως αυτό τους αναστάτωνε, τους δημιουργούσε μιαν ανασφάλεια, που πολλές φορές κατέληγε σε παράλογους θυμούς, σε εκρήξεις ευαισθησίας, σε αναίτιους καυγάδες, σε άδικα παράπονα. 

Το ερωτικό παιχνίδι τους πήρε λάθος δρόμο. 

Πέθαινε ό ένας για τον άλλον, αλλά δεν εύρισκαν το σωστό τρόπο να το εκδηλώσουν. 

Μπροστά στους συμμαθητές προσπαθούσαν να δείξουν ότι δεν υπάρχει τίποτε παραπάνω από μια συμμαθητική σχέση και αυτό χειροτέρευε τα πράγματα. 

 Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησαν και τα φροντιστήρια για τις εισαγωγικές εξετάσεις. 

Παρά το ότι η Δήμητρα δεν ήταν καλή στα μαθηματικά μην μπορώντας να αποχωριστεί τον Πέτρο δήλωσε υποψήφια για το θετικό κύκλο (τότε στις εισαγωγικές υπήρχαν μόνο δύο κατευθύνσεις). 

Χρειάζονταν λεωφορείο από τον συνοικισμό που έμεναν, για το φροντιστήριό τους που ήταν κοντά στο Πανεπιστήμιο. 

Συναντιόντουσαν στη στάση της και μαζί έκαναν ολόκληρη τη διαδρομή. 

Και τη νύχτα μαζί επέστρεφαν. 

Την άφηνε πάντα στην πόρτα του σπιτιού της και αυτός συνέχιζε με τα πόδια στο σπίτι του, που ήταν δύο στάσεις μακρύτερα. 

Συχνά ο πατέρας της Δήμητρας τους περίμενε με το αυτοκίνητό του και τους επέστρεφε στο σπίτι. 

Έτσι άρχισε και μια εξοικείωση που κατέληξε σε ανταλλαγές επισκέψεων στις ονομαστικές γιορτές μεταξύ των δύο οικογενειών τους. 

 Όλα πήγαιναν καλά εκτός από τους ίδιους. 

Η Δήμητρα αντιλήφθηκε ότι η επιλογή της στον θετικό κύκλο ήταν πέρα από τις δυνατότητές της και ότι υστερούσε σημαντικά από το φίλο της. 

Παρά το ότι ο Πέτρος έδειχνε να μην πρόσεχε τη διαφορά απόδοσής τους και την βοηθούσε όσο μπορούσε, η Δήμητρα έγινε ακόμη πιο νευρική, απότομη και άδικη. 

Δεν συγχωρούσε τον εαυτό της για την επιλογή και κυρίως δεν συγχωρούσε τον Πέτρο που δεν έκανε αυτός την επιλογή του για τον κλασσικό κύκλο, όπου αυτή θα είχε το πάνω χέρι.

 Η τελευταία τάξη τους βρήκε ακόμη πιο ερωτευμένους. 

Ο Πέτρος ξαγρυπνούσε για να βρει τρόπο να της εξομολογηθεί τα αισθήματά του. Ετοίμαζε λογίδρια, όταν όμως την έβλεπε ξέχναγε τα λόγια. Αυτό τον θύμωνε με τον εαυτό του και του έβγαινε ως νεύρα για οτιδήποτε. 

Η Δήμητρα από την άλλη περίμενε από μέρα σε μέρα την εκδήλωση του έρωτα του φίλου της, που όσο αυτός όμως αργούσε, τόσο την έκαναν και αυτή νευρική. 

Γενικά τα νεύρα και ο θυμός περίσσευε σε μια σχέση που θα μπορούσε να ήταν ένα ποίημα αγάπης. 

 Οι εξετάσεις ήλθαν και όπως ήταν αναμενόμενο ο Πέτρος μπήκε στο Πολυτεχνείο και η Δήμητρα δεν τα κατάφερε. 

Εκεί η κατάσταση άρχιζε να αλλάζει. 

Ως πρωτοετής το αγόρι δεν έχανε μάθημα. 

Έτρωγε στη Φοιτητική Λέσχη και έμενε μέχρι το απόγευμα για τα εργαστήρια. 

Το βράδυ πήγαινε για καφέ με τους νέους του φίλους και γύριζε αργά στο σπίτι για να φύγει την άλλη μέρα πάλι νωρίς - νωρίς. 

Η γειτονιά τον έχασε, το ίδιο και η Δήμητρα η οποία αποφάσισε να ψάξει για δουλειά, για να βοηθήσει και στα οικονομικά της οικογένειας.

Τα επόμενα χρόνια η σχέση συνεχίσθηκε σε πιο ήρεμα νερά. 

Την νοιαζότανε ο Πέτρος τη Δήμητρα και την αγαπούσε με τον ίδιο τρόπο. 

Μερικές φορές την πήρε για καφέ με τους συμφοιτητές, αλλά γρήγορα η κοπέλα το σταμάτησε γιατί καταλάβαινε ότι δεν χωρούσε σε μια παρέα ανόητων κουλτουριάρηδων φοιτητών. 

Πιο καλά ένιωθε όταν πήγαιναν μόνοι να δουν κάποια ταινία. 

Εκεί στα θερινά τα σινεμά, κάτω από τα αστέρια τον ένιωθε περισσότερο κοντά της.

 Θεέ μου πόσο ήθελε να τον αγκαλιάσει και να του πει πόσο πολύ τον αγαπά και πόσο άδεια είναι η ζωή της χωρίς αυτόν. 

Ποτέ δεν το τόλμησε βλέποντάς τον να παρακολουθεί την ταινία με ενδιαφέρον σαν αυτή να μην υπήρχε. 

Από την άλλη το ίδιο ήθελε και ο Πέτρος που ξεκινούσε να απλώσει το χέρι του να την χαϊδέψει να της πει πόσο την αγαπά και πόσο άδεια είναι η ζωή του χωρίς αυτήν. 

Ποτέ δεν το τόλμησε βλέποντάς την να παρακολουθεί την ταινία με ενδιαφέρον σαν αυτός να μην υπήρχε. 

Δύο γραμμές τραίνου οι ζωές τους που κινούνται παράλληλα, να θέλουν να συγκλίνουν να αγγίξουν η μία την άλλη, όμως ποτέ δεν υπήρξε αυτή η μικρή τυχαία εκτροπή, που θα άλλαζε το μέλλον τους.

 Λίγο πριν από το πτυχίο ο Πέτρος γνώρισε την Αγνή. 

Φοιτήτρια και αυτή είχε πολλές ομοιότητες με τη Δήμητρα, αλλά ήταν πιο ρεαλιστική. 

Είχε έναν δυναμικό εξουσιαστικό χαρακτήρα που τον παράσερνε σε γρήγορες αποφάσεις και σύντομα επισκίασε τη Δήμητρα. 

 Αρραβωνιάστηκαν πριν φύγει για το στρατό. 

Η Δήμητρα θυμωμένη και πληγωμένη σύντομα δημιούργησε σχέση με τον Τάσο, ένα γειτονόπουλο που πάντα της έδειχνε τον έρωτά του, χωρίς όμως μέχρι τότε να έχει μια ανταπόκριση. 

 Η Δήμητρα παντρεύτηκε πρώτη, όσο ο Πέτρος ήταν στο στρατό. 

Με τα γεγονότα της Κύπρου, οι άδειες ήταν δύσκολες και έτσι δεν παρευρέθηκε στο γάμο της φίλης του. Εκείνη πήγε όμως στον δικό του γάμο, κρατώντας με περηφάνια το μπράτσο του άνδρα της, όταν πέρασε να χαιρετίσει τους νεόνυμφους. 

Κοιτάχτηκαν για μια μόνο στιγμή. 

Μια στιγμή για όλους, όμως για τους δύο μια ολόκληρη ζωή.

Τα μαθήματα, τα πειράγματα, οι θυμοί, οι αγάπες, τα όνειρα, ο ανείπωτος έρωτας, τους διαπέρασαν καθώς του έσφιγγε το χέρι και του ευχότανε κάθε ευτυχία.

 Ήταν η τελευταία φορά που συναντήθηκαν. Η εταιρία του άνδρα της τον έστειλε στη Ρόδο και αυτή φυσικά τον ακολούθησε με τα δύο τους παιδιά. Θα μπορούσε η ιστορία να τελειώσει εδώ, όμως η ζωή είναι αυτή που καθορίζει το τέλος. Μετά από χρόνια η Δήμητρα και ο Πέτρος συναντήθηκαν τυχαία στο δρόμο. Δυσκολεύθηκαν να αναγνωρίσει ο ένας τον άλλο, με τα άσπρα μαλλιά και τις ρυτίδες στο πρόσωπο. 

Την αναγνώριση την έκαναν περισσότερο οι καρδιές τους που χτύπησαν συναγερμό, παρά τα γερασμένα τους μάτια. Κοιτάχτηκαν με αμηχανία και μετά αγκαλιάστηκαν. Πάνω από μισός αιώνας έπρεπε να περάσει για να κάνουν αυτό, που δεν κατάφεραν στα νιάτα τους. 

Η τρυφερότητα που ο χρόνος δεν μπόρεσε να σβήσει, η φλόγα που έμεινε αναμμένη, η πρώτη αληθινή αγάπη που επέζησε, παρέμειναν αναλλοίωτα, μαζί με το μονάκριβο μυστικό στις καρδιές τους. 

Κάθισαν σε ένα καφέ και μίλησαν για τη ζωή τους, τους συντρόφους τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους. Δεν είπαν τίποτε για τους εαυτούς τους. 

Σαν η κοινή τους ζωή να μην υπήρξε. 

Σαν να μην ξαγρύπνησε ο ένας για τον άλλον. 

Σαν να μην έκλαψε ο ένας για τον άλλον. 

Σαν να μην τους πλήγωσαν οι χωριστοί δρόμοι που πήραν. 

Φοβήθηκαν τις ανείπωτες αλήθειες, προτίμησαν και πάλι τη σιωπή, αυτή που τους καθόρισε ολόκληρη τη ζωή τους. 

Η ώρα πέρασε γρήγορα. 

Έπρεπε να πάνε στα σπίτια τους πριν ανησυχήσουν οι δικοί τους για την αργοπορία τους. Γέροι άνθρωποι είναι. 

Καθώς σηκωνόταν ο Πέτρος, τα πόδια του λύγισαν. 

Η συγκίνηση που τόση ώρα με επιμέλεια έκρυβε, ξετρύπωσε από τα σωθικά του και σκοτείνιασαν το γύρω του. 

Η Δήμητρα σαν να το περίμενε τον άρπαξε αμέσως, τον αγκάλιασε και τον κράτησε όρθιο. Έμειναν αγκαλιασμένοι μέχρι να συνέλθει. Τα πρόσωπά τους πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στη ζωή τους. 

Τα χείλη τους σχεδόν άγγιζαν το ένα μετά το άλλο. «Γιατί μωρέ Πέτρο έπρεπε να γίνει έτσι; Γιατί μωρέ;» ψιθύρισε η Δήμητρα πριν ξεσφίξει τα χέρια της. 

Την είδε να φεύγει, να πάει στον άνδρα της. Ούτε τηλέφωνα αντάλλαξαν. Πήρε την αντίθετη κατεύθυνση. 

Έπρεπε και αυτός να πάει στη γυναίκα του. Εδώ βάζω εγώ το τέλος της ιστορίας. Δεν ξέρω αν συμφωνεί και η ζωή.!!!! 

 Δεν μπορώ να αντισταθώ να γράψω τους στίχους της Κατίνας Παΐζη που τραγούδησε ο Θηβαίος και αφορά σε όλους τους Πέτρους και Δήμητρες και όλους τους ανεκπλήρωτους έρωτες αυτής της ζωής. 

 

Πόσο πολύ σ΄αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις

απ' τη ζωή μου πέρασες κι αλάργεψες κι εχάθης 

καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά 

κι αν δεν προσμένεις να με δεις, κι εγώ πως θα ξανάρθεις, 

εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή

 αιώνια θα το τραγουδώ, κι εσύ δε θα το μάθεις, 

 πως οι στιγμές που μου 'δωσες αξίζουν μια ζωή.

 

Από τη σελίδα του κ.Παύλου Κωνσταντινίδη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΠΑΝΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΤΗΣ Π.Ε. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΤΗΣ Π.Ε. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΦΑΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ: 

«Προωθούμε μαζί έργα και δράσεις για την ανάπτυξη της Ευρυτανίας» 

 Ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός και ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. ΕυρυτανίαςΆρης Τασιόςείχαν τηνΠαρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2024, συνάντηση εργασίας με τον Δήμαρχο Καρπενησίου Χρήστο Κακαβά και τον Δήμαρχο Αγράφων Αλέξη Καρδαμπίκη. 

 Αντίστοιχες συναντήσεις έγιναν και στις άλλες Περιφερειακές Ενότητες για την ενημέρωση κυρίως όσων ανέλαβαν καθήκοντα με το νέο έτος, αλλά και για τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει σε ότι αφορά: 

 Έργα που είναι επιλέξιμα προς ένταξη στο νέο ΕΣΠΑ. 

Χρηματοδοτικά εργαλεία, που είναι στη διάθεσή τους, όπως το «Leader» και άλλα προγράμματα. 

Τον Αναπτυξιακό Οργανισμό «ΣΚΑΠΑΝΗ ΑΕ» της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος είναι σε θέση πλέον να υποστηρίξει πλήρως τους Δήμους για την ωρίμανση έργων. Συζητήθηκαν επίσης, οι προτεραιότητες σε έργα και δράσεις για την Π.Ε. Ευρυτανίας, όπως έχουν αποτυπωθεί στο Τεχνικό Πρόγραμμα 2024 και το Περιφερειακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. 

 Μετά την συνάντηση, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός δήλωσε:

«Ολοκληρώσαμεστην Π.Ε. Ευρυτανίας τον κύκλο των συναντήσεων με όλους τους Δημάρχους της Στερεάς Ελλάδας. Είναι οι βασικοί μας σύμμαχοι στον αγώνα για την ανάπτυξη του τόπου μας και για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των συμπολιτών μας. »

Ενημερώσαμε τους φίλους Δημάρχους Καρπενησίου και Αγράφωνγια τα χρηματοδοτικά εργαλεία,που είναι στη διάθεσή τους, όπως και για τη «ΣΚΑΠΑΝΗ», που μπορεί να τους υποστηρίξει στην ωρίμανση έργων. Επίσης, μιλήσαμε για τις ιδιαιτερότητες της Ευρυτανίας, για τα έργα και τις δράσεις που πρέπει να προωθήσουμε μαζί, για να κάνουμε τον τόπο μας καλύτερο!» 

 Ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Ευρυτανίας Άρης Τασιός τόνισε:«Με την ίδια όρεξη και με πολύ περισσότερη εμπειρία και στοχοπροσήλωση συνεχίζουμε το έργο μας στην Ευρυτανία. Στην προσπάθεια μας αύτη, οι Δήμοι μας, είναι συνοδοιπόροι και πολύτιμοι σύμμαχοι. Στην σημερινή πρώτη προγραμματική κουβέντα με τον Περιφερειάρχη μας και τους Δημάρχους είχαμε την ευκαιρία να θέσουμε τις βασικές μας προτεραιότητες. 

Από κοινού οικοδομούμετηνΕυρυτανία του αύριο».

 

Το ξακουστό Κυπαρίσσι του Πατρο-Κοσμά στην Πρασιά Αγράφων μέσα από στίχους

Πάνω απο 25 χρόνια πέρασαν που ο αείμνηστος ιερέας Σπυρίδων Γεωργαλής απ'τα Λεπιανά είχε γράψει ένα εξαιρετικό ποίημα για το ιστορικό "Κυπαρίσσι της Πρασιάς" ,στα ορεινά Άγραφα, όπου και άνηκε στην ποιητική του συλλογή «Πνευματικός Θησαυρός». 

 Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για τέτοιους σπουδαίους ανθρώπους που προσπαθούσαν με ιδία μέσα την ανάδειξη των ιστορικών μνημείων και της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας,είναι να προβάλλουμε τα συγγράμματά τους. 

 Διαβάστε παρακάτω το ποίημα που είχε γράψει ο αείμνηστος ιερέας Σπυρίδων Γεωργαλής που παρόλο που δεν είναι πια στη ζωή, τα συγγράμματά του όμως θα μας συντροφεύουν αιωνίως 

 - Έχω δυο λόγια να σας πω, δύο να σας μιλήσω 

γιατί πολύ σας αγαπώ, διαθήκη θα τ' αφήσω . 

 - Σ' ένα χωριό που φαίνεται το Μαύρο κυπαρίσσι 

σε πράσινη πλαγιά, δίπλα σε μία βρύση. 

 - Καμάρι είναι της Πρασιάς, τη λεν και Ζελενίτσα 

όπου φυλάγουν πρόβατα, οι βλάχοι με την γκλίτσα 

 - Ξένοι διαβάτες που περνούν, τους πιάνει η τρομάρα 

τα αγριοβούνια τα ψηλά τα βλέπουν σαν κατάρα . 

 - Ο Πάτερ Κοσμάς τα ευλόγησε μ' αυτό το κυπαρίσσι, 

ορόσημο το έβαλε τους Τούρκους να ξορκίσει.

-- Τα λόγια που του χάρισε, στα φύλλα είναι πλεγμένα 

σωστή η προφητεία του και είναι δοξασμένα. 

 - Αν ξεραθεί απ' την κορφή αυτό το κυπαρίσσι 

τότε ο Τούρκος θα χαθεί και γρήγορα θα σβήσει. 

 - Αν ξεραθεί απ' τηρίζα του, εμένα να θυμάστε 

οι Τούρκοι δε θα φύγουνε και σκλαβωμένοι θα' στε.

 

 - Ευθύς τα λόγια πιάστηκαν, ψηλά στο κυπαρίσσι 

η λυγερή του η κορφή δε θέλει για να ανθήσει. 

 - Ξεράθηκαν οι κλώνοι του, από την κορφή στη μέση 

τα λόγια του Πάτερ Κοσμά, τα έβαλε σε θέση.

- Τη λευτεριά στους Έλληνες την έκαμε χαΐρι 

τα καρυοφύλλια ανάψανε, ωσάν σε πανηγύρι. 

 - Το κυπαρίσσι στέκεται, ολόρθο ευλογημένο 

στέκεται ολομόναχο και είναι ξεχασμένο. 

 - Σήμερα όποιος περνά δεν δίνει σημασία 

ούτε Σταυρό στη ρίζα του, ούτε και εκκλησία 

 - Για να θυμίζει του Κοσμά, αυτή την προφητεία 

σ' όλη την Ελλάδα μας και στην Απεραντία. 

 Κυπαρίσσι 1500 χρονών-Πρώτο σε μέγεθος στην Ελλάδα, από τα πρώτα στα Βαλκάνια Της Ζελενίτσας(Πρασιά) το κυπαρίσσι, είναι, και στις μέρες μας, στη ζωή! 

 Οι διαστάσεις του, χωρίς υπερβολή, είναι τεράστιες. Η διάμετρός του αγγίζει τα δύο μέτρα (1,94 μέτρα), δεν το αγκαλιάζουν τρεις ψηλοί άνδρες, αφού η περίμετρός του ξεπερνάει τα έξι μέτρα (6,08 μέτρα), το ύψος του είναι πολλές δεκάδες μέτρα και η φήμη του ξεπέρασε της Ζελενίτσας και της Ευρυτανίας μας τα όρια τα στενά! 

 Για το κυπαρίσσι της Ζελενίτσας λέγονται πολλά. Απάνω του, πλάστηκαν ιστορίες τέτοιες που άντεξαν στο χρόνο. 

Η μια γενιά τις φέρνει και η άλλη τις πηγαίνει. Μέσα στα δασιά κλαριά του κρύφτηκαν, ζητώντας προστασία, καλοί και κακοί, νοικοκυραίοι και φτωχοί, σκλάβοι και κατακτητές, κλέφτες και αρματολοί (κάποια φορά σαράντα όλοι μαζί)…! 

 Κι αυτό –αγέρωχο, είναι στην άκρη του χωριού και χαίρεται τη ζωή. Τη χαίρεται και την απολαμβάνει περισσότερο από 1.500 χρόνια! 

Υπολογίζεται, ότι κουβαλάει στην «πλάτη» του τόσα χρόνια, γιατί το φύτεμά του χάνεται στο διάβα των καιρών, οι ρίζες του στα βάθη της γης, ενώ οι κορφές του αγγίζουν τα σύννεφα». Δείτε βίντεο με το πράσινο υπεραιωνόβιο γίγαντα των Αγράφων,το καμάρι των Πρασιωτών!!

Κίνηση Πολιτών Πρασιάς Ευρυτανίας